woensdag 18 februari 2015

De grap van de week

Het verhaal van het gezondheidsonderzoek is nog niet afgelopen. Onze jongste bleek namelijk ineens heel hard gegroeid te zijn: hij was nu 123 cm. Wel een mooi getal, toch reden om hem over een half jaar weer te laten meten, want wie weet heeft hij wel iets aan zijn schildklier.

Ik vond het maar apart, helemaal toen de verpleegkundige aangaf dat op deze school alle kinderen uit groep 2 ineens een heel stuk gegroeid waren. Ze keek nog eens goed naar de maatlat, maar die was geijkt, dus daar kon het niet aan liggen.

Toen de school uit was, zetten we het Achterbergje even tegen de muur en maten zijn lengte nog eens. Ja hoor, meer dan 121 konden we er echt niet van maken.
Vanmorgen stonden de moeders van groep 2 als vanzelf bij elkaar, omdat groep 2 op woensdag bij groep 3 zit en we moeten wachten op de bel. Het verhaal bleek inderdaad op elk kind van toepassing, bij hen was het verschil thuis volgens eigen zeggen wel 4 cm.

Ik denk niet dat één van deze kinderen over een half jaar teruggaat...

dinsdag 17 februari 2015

Burgerlijke ongehoorzaamheid

Ik ken mijzelf als een supervolgzaam type. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om 'nee' te zeggen als mij iets gevraagd werd. Ik zou verhalen kunnen vertellen.... laat ik dat maar niet doen.

Gelukkig ben ik inmiddels veel mondiger geworden. En ik denk dat bloglezers me ook wel als zodanig herkennen. Vandaag maak ik het vrij bont voor mijn doen. Onze jongste zit in groep 2 en vandaag komt de GGD-verpleegkundige voor zijn update. Of we de formulieren maar zo volledig mogelijk wilden invullen. Nou kan ik het begrijpen dat ik de vragen over zijn gedrag en kunnen invul, maar onze huidige gezinssituatie? Alle 10 personen met geboortedatum en al invullen? Ik heb wel wat beters te doen. Bovendien weten ze dat allemaal al lang bij de GGD. En sinds het laatste bezoek op het consultatiebureau zijn daar geen wijzigingen in geweest.

Dus wat heb ik gedaan? Ik schreef voluit over de invulvelden: niet gewijzigd sinds de vorige keer.

En dan toch een beetje zenuwachtig voor wat de verpleegkundige daar nou van zal zeggen...

(Ik weet het, zulke onderzoeken zijn niet eens verplicht, ik ben volledig in mijn recht, maar ja, durven en durven zijn nog altijd twee dingen).

dinsdag 10 februari 2015

Nog meer rare cadeaus

Schreef ik vorige keer al over de graanmolen, vandaag laat ik nog zo'n raar ding zien. Dat heeft alles te maken met de verzendkosten vanuit Duitsland van de graanmolen. We kwamen net 7 euro te kort om het gratis te laten verzenden. Dat konden we ons als rechtgeaarde Hollanders natuurlijk niet laten gebeuren.

Vandaar dat direct de knoop werd doorgehakt om ook een graanvlokker te kopen. En dan wel eentje die je met de hand moet draaien. Leuk dat dat is! Je gooit er de graankorrels in, je zet er een kommetje onder en dan maar draaien. Voor het waarom hiervan verwijs ik naar het vorige blogje - zelfde reden.

Na mijn verjaardag reed ik al snel naar de molen met een van de Achterbergjes. Zes kilo tarwe en zes kilo haver, en het hoefde niet te worden gemalen, want dat konden we zelf. Ik was echt nieuwsgierig hoe echte havermout nou smaakt. Nou, als ik heel eerlijk ben, viel het behoorlijk tegen. De oorspronkelijke havermout, zoals het bedoeld is, smaakt eigenlijk een beetje naar behang. Tenminste, die associatie krijg ik erbij. Hoe moet ik dat nou aan de gulle gever vertellen? En wat moet ik met de zes kilo haver? Gelukkig vond ik een manier om de pap op te leuken: stukjes appel laten meekoken, en wat kaneel toevoegen (dat laatste deed ik al). Zo wordt het min of meer acceptabel. En de Achterbergen houden bovendien veel van zelfgemaakte cruesli, die met zelfgevlokte granen, de goede soort vet en wat minder erge soort suiker toch een flinke stap in de goede richting is.

Op de foto ook nog een van de cadeaus van oudste zoon: een heuse vijzel met stamper. Alleen al om neer te zetten zo leuk! Maar ik heb hem ook al gebruikt om pitten te malen tot een soort pasta.

maandag 9 februari 2015

Extreem verjaardagscadeau

Kan het nog gekker? De Achterbergen gaven mij voor mijn verjaardag een graanmolen! Die wilde ik heel graag hebben, en weet je waarom? Omdat als je graan maalt, het direct begint met oxideren. Waardevolle voedingsstoffen (vitamine B2, B1, en ijzer) gaan verloren en ook verliest het meel zijn aroma. In Duitsland is het veel normaler om je meel zelf te malen, en uit Duitsland komt ook onze graanmolen. Je kunt ze in Nederland ook wel bestellen, maar in Duitsland kostte de molen 60 euro minder dan hier. Zonder verzendkosten.

Eerlijk is eerlijk, als zelf malen op den duur niet goedkoper was dan kant en klaar meel kopen, had ik het nooit gedaan. En ik heb er ook heel wat jaren over gedaan om op dit punt te komen, eerder vond ik het bijzonder overdreven.
Een voordeel is wel dat de graankorrels juist wel heel lang houdbaar zijn, en we minder vaak onze voorraad hoeven bij te vullen.

Als je tarwekorrels in huis hebt (of haver, of spelt), is het bovendien leuk om ze te laten ontkiemen en tarwegras te kweken. Al is het alleen maar als experiment.

Over ontkiemen gesproken, in Amerika is het helemaal hot om zelf je granen te laten kiemen (even maar, tot er een scheutje zo groot als de korrel zelf is gegroeid), vervolgens te laten drogen en dan de korrels te malen. Het heeft ook allemaal gezondheidsvoordelen, maar kijk, dat vond ik op dit moment dan weer te ver gaan...

Ik spreek jullie over een jaar of 10 wel weer.

woensdag 4 februari 2015

Negen slaapkamers!?

Wauw, de Achterbergen hebben sinds vandaag maar liefst negen slaapkamers! Er waren nog twee slaapkamers waar twee broers de kamer deelden, en één daarvan zit dit jaar in groep 8, volgend jaar middelbare school: dan deel je liever je kamer niet met een rommel makend broertje uit groep 4.

Ooit, heel vroeger, nog voordat de Achterbergen hier woonden, en nog voordat de vorige bewoners er woonden, was ons huis een fruitschuur. Dat kun je op de oorspronkelijke bouwtekeningen van het huis nog zien. Inmiddels ziet het er veel meer als een gewoon huis uit, maar toen wij het kochten, was het duidelijk een verbouwde schuur, met rare ramen, en aan de voorkant van het huis twee ingangen: één daarvan naar het huis, de andere naar een losse bijkeuken, compleet met keukenblok.

Die bijkeuken is in de eerste jaren dat wij er woonden, al verbouwd naar slaapkamer. De buitendeur werd dichtgemetseld, binnen werd een doorgang vanuit het gangetje naast de kamer gemaakt. Er kwamen twee ramen in, een leuk jongensbehangetje en onze meer dan nodige extra slaapkamer was er.

Toen we vijf jaar geleden een hele extra verdieping op ons huis lieten zetten en er maar liefst vier slaapkamers bijkwamen, veranderde de kamer beneden in een rommelhok studeerkamer met voorraadkast. De opbergruimte in die kamer wilde ik niet meer kwijt, waar moest ik anders mijn boodschappen laten? En de voorraad lappen stof, ritsen en oude spijkerbroeken? En waar moest de postbezorgende zoon zijn kratten anders neerzetten, en zijn fietstas?

Afijn, sinds vandaag ligt het meeste van bovengenoemde spullen nog steeds in die kamer. MAAR het achterste gedeelte, klein maar fijn, is een heuse eigen slaapkamer voor de toekomstige brugpieper. Met bed (duh), bureau (joepie!) en inderhaast leeggeruimde kastruimte voor zijn eigen spullen. Waar dus niemand meer met zijn kleine vingertjes aan gaat zitten. Aan het voeteneind van het bed staat een kast die een kwartslag gedraaid is, zodat we bij binnenkomst ('s avonds of 's ochtends vroeg even iets uit het kamertje moeten halen) onze zoon niet echt storen.
Hij vindt het best. Hij is ook nog maar elf. Tegen de tijd dat hij veertien is en wellicht behoefte heeft aan weer wat meer privacy, gooien we de boel wel weer een keertje om.

Nu zijn er nog steeds twee slaapkamers met twee beslapen bedden erin. In de ene slapen de jongste twee Achterbergjes nu gebroederlijk bij elkaar (tenminste, de allerjongste wilde toch niet, die is heerlijk ingeslapen in het vertrouwdere bed van mama). De andere gedeelde slaapkamer wil ik toch zeker nog heel lang met mijn echtgenoot blijven delen!

woensdag 28 januari 2015

Bespaartip

In de Achterbergse keuken is één kastje waar ik wel heel graag zo'n lade in had willen hebben. Het is de plank met ketchup, slasaus, stroop, azijn en nog heel veel andere flessen. Je snapt het wel: als je er eentje wilt pakken, dan valt een andere fles om, soms loopt de olie eruit, of de stroop... Een la is véél handiger!

Nu hadden we al een oplossing bedacht voor het onderste gedeelte: daar staat een krat met in dit geval alle glutenvrije producten. Helaas past zo'n krat niet in het bovenste gedeelte, dus we behielpen ons maar zo'n beetje.

Totdat vandaag een mailtje van GroupDeal kwam. Voor dertig euro kon je een uittreklade bestellen, een goed stevige. Plus zes euro verzendkosten. Nou, dat was nog wel te doen! Op een of andere manier gingen daardoor toch de radertjes in mijn hoofd wat anders draaien, want ineens kwam ik op het idee om een doos op maat te snijden, om dat eerst uit te proberen.

En voilà, daar is 'ie dan, géén zesendertig euro uitgegeven, wel een uitschuifbare 'la', die even goed werkt. Behalve dan dat ik moet uitkijken naar een iets steviger doos!

Ha! Update: als de radertjes eenmaal gaan draaien... Een van de andere keukenkastjes is zo'n uitschuifkastje, met twee uittrek-planken. Inmiddels is één van die twee planken eruitgehaald, de andere bevat nu alle flessen ketchup, olie, azijn etc. uit de blauwe doos van de foto, en op de plek van die foto staat nu een krat met alle brooddozen. Gewoon boompje verwisselen. Grappig, ik wilde zó graag van die uittreklades maar ik had er al twee - nu heb ik er eentje minder (vanwege de hoogte van de spullen) en ben ik tevredener met de keuken dan eerst!

woensdag 14 januari 2015

Ziekenboeg

Vorige week zei ik nog tegen iemand dat onze kinderen nooit ziek zijn.
Afgelopen vrijdag kwam de 7-jarige Achterberg 's morgens beneden met een ontzettend pijnlijke keel. En maandag hoefde ik helemaal niet naar de lagere school, alle vier Achterbergen waren ziek.
Dat was nog niet alles, ik was zelf ook niet lekker. Zelfs de 13-jarige bleef met keelpijn thuis!

Toch blijven er ook een paar heldhaftig overeind. De oudste vier Achterbergen - jahaa, dat zijn degenen met de meeste fietskilometers in hun benen! - zijn tot nu toe niet ziek geworden. Kijk, dat kan toevallig zijn, maar je kunt ook concluderen dat het echt niet erg is om een paar jaar naar een school te moeten fietsen die niet binnen een straal van 10 kilometer van je huis af zit!

Inmiddels is het beeld weer veranderd. Naar de lagere school gingen vandaag alweer twee jongens. Zelf was ik vandaag alweer een heel stuk beter dan gisteren, want toen ben ik mijn bed bijna niet eens uit geweest. Wonder boven wonder ging het allemaal heel goed beneden. Tja, ziekenboeg... ook geen zin om ruzie te maken.

Ik vind dit trouwens niet erg hoor! Juist gezellig, die jongetjes op de bank. En heel af en toe ziek zijn, dat is toch ook zo goed als nooit!