zondag 27 juli 2014

Vakantiedingen

De Achterbergen hebben ruim een week vakantie, en genieten daar met volle teugen van. Twee zijn er inmiddels op survivalkamp, in de tuin staat het nieuwe zwembad (de filterpomp van de vorige was stuk, en koop maar eens een losse pomp voor een normale prijs - dus nu hebben we een slagje groter (4,5 m doorsnee, heerlijk!) en langzaamaan verschuift het slaap-waakritme van de Achterbergen.

Afgelopen vrijdag gingen wij naar Apenheul. Gespaard met de supermarkt uitzegels. Dus al lang van tevoren geboekt. Wat denk je? Is het de hele week zonnig geweest, lopen we uitgerekend op Apenheul in de regen. En de apen hielden zich schuil. Toch hebben we ervan genoten, want er blijft toch nog genoeg te zien, en plotseling kom je dan toch weer bij een kluitje mensen die om een klein meisje heen staan, met op haar rug toch een aapje. En er zijn daar gelukkig ook een paar binnenverblijven. Het regende trouwens niet de hele tijd, en we hadden twee hele grote paraplu's bij ons (bijna genoeg voor ons achten).

Op de terugweg verkondigde het 8-jarige Achterbergje dat hij zijn naam kinderachtig vond. Hij wilde liever Jed heten. Nou, OK, daar kan ik inkomen, waarom zou je je eigen naam niet mogen kiezen? We hadden het er even over en lieten het vervolgens rusten. Tot gisteravond, toen ik serieus zijn nieuwe naam begon te gebruiken. 'Jed, je mag nu naar de wc gaan, want je gaat zo naar bed'. Hij loopt naar de gang, draait zich om, en zegt: 'Eigenlijk wil ik de naam bewaren voor als ik groot ben'.
Hij hield gelukkig toch nog iets te veel van de naam die wij hem hadden gegeven.

De twee jongste Achterbergjes halen heerlijk veel kattekwaad uit. We moeten ze regelmatig in de buurt gaan zoeken, al weten we inmiddels wel waar ze waarschijnlijk zijn als ze weer eens ontsnapt zijn (op blote voeten en soms in hun onderbroek): bij het kippenhok verderop in de straat. Waar ze met voer strooien, of in het leghok kijken of er eieren zitten. Die ze dan mee naar huis nemen met het verhaal dat ze die eerlijk hebben gekregen. Gelukkig kende ik deze rakkers beter en brachten we alles netjes terug.

Geef mij nog maar vijf van zulke weken!

maandag 14 juli 2014

Buitenlandse oplichters

Vanmorgen ging de telefoon: een lang nummer dat begon met 001. Als je geen familie in Amerika (of is het toch India?) hebt, dan zijn het hoogstwaarschijnlijk oplichters. Bij de Achterbergen wel tenminste.

Ik nam dus op met: 'ja'?
Aan de andere kant hoorde ik een mevrouw in gebrekkig Engels vertellen dat ze van Windows was en dat er iets met mijn computer was. Ik besloot om haar nog wat verder te laten gaan, dus ik zei opnieuw: 'ja'? Vervolgens las ze vrij verstaanbaar (dat toch nog wel) voor dat we samen iets gingen herstellen aan de computer en dat ik hem aan moest zetten.
Ik vroeg of ze zich niet schaamde, waarop de verbinding werd verbroken.

En nu ben ik me op de volgende keer aan het bezinnen. Het zou toch leuk moeten zijn om zulke mensen bij de neus te nemen, al is het alleen maar om ze een hele tijd aan het lijntje te houden, zogenaamd wel willen doen wat ze vragen, maar het niet goed begrijpen, zodat ze eindeloos moeten uitleggen. En dan op het eind een big surprise.

Iemand een goed idee?

maandag 30 juni 2014

Interactie op weblogs

Af en toe kom je ze tegen, echt negatieve reacties op blogjes. Vorige week schreef een medeblogster dat zij regelmatig zeer negatieve reacties krijgt op haar weblog. En inderdaad, tussen de reacties stond (alweer) iets heel naars. Deze medeblogster heeft ervoor gekozen om de reacties wel te plaatsen, maar dat heeft tot gevolg dat iedereen het ook maar kan lezen.

Ook bij de Achterbergen komen wel eens negatieve of nare reacties. Ooit trapte ik iemand verschrikkelijk op haar tenen met een blogje over de sfeer in huis. Dat bleek uit haar zeer negatieve reactie, waarin zij zich duidelijk persoonlijk aangesproken voelde, terwijl dat helemaal niet de bedoeling was geweest. Ik besloot om haar reactie niet te plaatsen, waarop zij mij boos schreef dat ze voortaan van mijn blog weg zou blijven. Mensen die censuur plegen, zo was zij van mening, verdienen het niet om een openbaar weblog te hebben.

Ik zie het blog toch als een deel van ons huishouden. Wat ik daar wel en niet in toelaat, heeft effect. Ik wil graag dat het geen nare gevoelens achterlaat bij mensen die komen lezen. Ook in de reacties niet. Mensen die maar blijven doorzeuren, wijs ik daarom liever de deur. Zoals vanmorgen, toen ik wederom een reactie aantrof van een anoniem persoon die bleef volhouden dat 1 of 2 euro veel te veel was voor een kant en klaar loomband armbandje.

De boodschap die ik daarmee af wil geven, is dat het geen zin heeft om door te gaan in negativiteit. Eerlijk je mening geven is iets anders, daar heb ik soms zelfs mijn eigen mening door laten bijsturen, zoals in het blogje over inentingen.

Ga dus vooral door met reageren, maar bedenk dat ronduit negatieve en zeurderige reacties niet zullen worden geplaatst...!

vrijdag 27 juni 2014

Per dozijn goedkoper

Een geweldig boek dat ik ooit heb gekocht en nu opnieuw aan het lezen ben. Voor grote-gezinsmanagers wellicht een bron van inspiratie, in elk geval van humor, maar voor zover ik weet alleen in het Engels verkrijgbaar.

Over een gezin met 12 kinderen dat honderd jaar geleden ook al een bezienswaardigheid was, geschreven door een dochter en een zoon van dit gezin. Het beroep van vader Gilbreth was adviseur bij bedrijven op elk denkbeeldig terrein, om processen efficiënter te maken. Dit deed hij thuis ook, hilarisch om te lezen, en, inderdaad, inspirerend.

Er is ook een film van, ik heb hem één keer gezien en het is ontzettend weggezakt, maar ik heb wel het vermoeden dat boek en film toch twee heel verschillende verhalen zijn.

Een boek om te hebben voor iedereen die geniet van z'n grote gezin!

woensdag 25 juni 2014

Pizzabrood

Een tijdje geleden bakten de Achterbergen pizzabrood. Eerlijk gezegd viel de smaak mijzelf een beetje tegen, misschien omdat ik niet erg veel van koude pizza houd. Het zal een stuk schelen om het zo uit de oven te eten, zoals in het oorspronkelijke recept ook de bedoeling was.

Verder is het gewoon leuk om een keer te doen, met je eigen favoriete pizzabroodvulling.

Maak brooddeeg zoals je gewend bent, en doe er flink wat fijngesneden vulling door (hier ben je lang mee bezig): salami, ui, zongedroogde tomaat, olijven, paprika etc.). Na het rijzen het deeg uitduwen of -rollen op een met bloem besprenkeld werkvlak, en bestrooien met grof geraspte (mozzarella)kaas. Rol de deeglap op, leg hem in de broodvorm en laat nog een poosje narijzen. Bak bij 200 graden tot het gaar is, afhankelijk van het formaat brood.

Omdat dit geen blijvertje is bij ons thuis, zet ik er verder geen hoeveelheden bij. Wil je een houvast, dan hoop ik dat je voldoende Engels begrijpt om het bovengenoemde recept te vertalen. Voor niet-kneden brood gewoon wat meer vocht toevoegen tot het eruitziet als niet-kneden deeg, en op de gebruikelijke manier laten rijzen en verwerken.

maandag 23 juni 2014

Andere tijden

Bij de Achterbergen zijn andere tijden aangebroken. Dat komt met name tot uiting in het bloggen helaas... Laat mij het even uitleggen: sinds het jongste Achterbergje naar school gaat, is er voor mij tijd vrijgekomen om een bijverdienste te zoeken. Het leek er sterk op dat dit via het patroontekenen zou gaan, op die manier kon ik dat gedeelte heerlijk verder uitbouwen, erover schrijven, etcetera etcetera. In plaats daarvan kwam er ineens, zomaar, werk voor mij te doen in ons eigen kantoortje, met mijn eigen echtgenoot als werkgever.

Waar vind je nou zo'n baan? Aan huis (niet in huis, dat is toch nog een verschil), op super-relaxte tijden, en alleen maar als het uitkomt, anders is het ook goed. Het grote voordeel - dat zal iedereen snappen - is dat we elkaar nu wat meer zien, en dat ik op deze manier echt kan helpen. Het uurloon is - dat zal ook iedereen snappen - hoger dan wat ik ooit met patroontekenen zou kunnen krijgen. Het zou dus dwaas zijn om aan mijn eigen plannen koste wat kost vast te willen houden.

Nadeel is dat er gewoon veel minder tijd overblijft voor het weblog. Niet dat het op slot gaat, maar ik zal het vanaf nu meer gaan bijhouden als ik een recept te delen heb, of toch nog - uit de spaarzame uurtjes gedestilleerde - naaitips. Wat ik wel hoop trouwens.

Dus... geen einde verhaal, wel andere tijden!

vrijdag 20 juni 2014

Loomarmbandjes

Leuke rage he, die gekleurde armbandjes van elastiekjes! Zelfs dieren heb ik er al van gezien, zoals een cobra (vindt een van de Achterbergjes ontzettend mooi). De Achterbergen heb ik tot nu toe nog niet weten te interesseren voor deze tak van knutselsport, maar een bevriend gezin is zelfs een website begonnen waar ze hun zelfgemaakte armbandjes verkopen.

Als je dus niet zelf zo'n mooi bandje wilt maken, maar wel een wilt hebben  (of twee, of drie), neem dan snel een kijkje op www.loombandsarmbanden.nl. Ze zijn niet duur!