Dagelijks leven bij de Achterbergen

Juweeltjes

2012-03-09T19:09:00.000+01:00

Met vijf jongens op de lagere school zwerven er bij de Achterbergen regelmatig papieren met schoolwerk rond. Het meeste ervan is standaard, en dan bewaren we het niet, maar soms kom je regelrechte juweeltjes tegen.

Deze bijvoorbeeld, van de vijfde-groeper, die een groepje woordjes op alfabet moest zetten en er vervolgens - vanuit zijn eigen creatieve brein - een omschrijving achter moest zetten.

De juweeltjes uit het lijstje:

boomgaard: een soort wei voor bomen
boomkwekerij: zij zorgen voor de bomen
boomstam: de steel van de boom
boomschors: de schil
boomstronk: het onderste wat je niet omhakt

Je snapt zeker wel dat we zulke papieren nóóit ongezien weggooien!

De middelbare school van tegenwoordig...

2012-03-07T14:55:00.001+01:00

Uit niet nader omschreven bron verneem ik het volgende verhaal:

Iemand uit 5 VWO moet een boekje lezen voor het vak Duits. Het boekje is niet om door te komen, bovendien snapt deze persoon er niets van. Omdat er nog veel meer voor school is te doen, wordt besloten om het boekje dan maar helemaal niet te lezen. Wel is er een toets over het boekje. Na de toets is deze niet genoemde persoon verontwaardigd over alle vragen die er gesteld werden. In welk jaar het boekje voor het eerst was uitgegeven bijvoorbeeld. Tot welk genre het boek behoort. Wat je van het slot van het boek vond. Enzovoort.

Na een poosje komt het cijfer. 8,5.

Voor een niet gelezen boekje.

Het kan!

2012-03-06T20:31:00.000+01:00

Een juichkreet bij de Achterbergen vandaan vandaag. Nu weten we waarom Frank vandaag thuis moest zijn.

Een van de moeilijkste dingen aan autisten is dat ze zo star zijn in hun denken. Als we Frank op een fout van hem wijzen, dan wordt hij altijd verschrikkelijk boos. Het escaleert direct als je niet aan hem toegeeft (dat hij het niet heeft gedaan), en we hebben een probleem van hier tot ergens ver weg om Frank weer enigszins mee te laten doen met het gezin. Vorige week zondag was er weer zo'n situatie. Samen met Frank zat ik in de keuken en praatte met hem. Zei dat hij echt wel kon leren om anders te reageren als hij op een fout gewezen wordt. Hij dacht van niet. Toen heb ik op een briefje geschreven, in vertrouwen dat er ooit een dag zou komen waarop Frank het zou ervaren: het kan. Dat briefje hangt sindsdien op het whiteboard in de gang.

Vandaag gebeurde het. Met Frank en Bart liep ik een rondje naar de glasbak. Frank liet Bart op een muurtje lopen, en trok even aan Barts arm, zodat Bart viel. Ik zei: Frank, je trok aan hem. En wat zei Frank meteen? 'Echt?' Eén zo'n klein woordje, maar zó bijzonder! Hij zei er nog achteraan: 'ik dacht dat ik dat niet deed'. Het maakte eigenlijk niet zoveel uit. Bart huilde niet eens.

Samen hebben we het voorval vandaag nog een paar keer uitgebreid uitgemeten. En het over het briefje gehad. En het heel trots aan de anderen verteld. Zodat we het er maar goed inprenten: je kúnt leren om anders te reageren.

Gelukkig maar!

Staking

2012-03-05T19:49:00.001+01:00

Deze jongeheer mag vanavond later naar bed. Hij hoeft morgen namelijk niet al om half zeven op te staan. Hij hoeft morgen helemaal niet op te staan eigenlijk, want er is geen school. De juffen staken. Niet omdat ze geen les willen geven aan Frank, maar omdat ze willen dat de regering de verregaande bezuinigingsplannen voor zijn school wat terugdraait.

Wij staken morgen niet. Frank mag rustig thuis blijven. We zullen het samen best gezellig hebben!

Lekker shoppen

2012-03-02T21:25:00.000+01:00

Dat de Achterbergen een druk bestaan leiden, is jullie denk ik wel duidelijk. Avonden dat er 'niets' is, zijn zeer zeldzaam, nog zeldzamer als dat op een vrijdag valt. Daarom was het vandaag ook zo genieten dat er eindelijk eens gelegenheid was om met vijf Achterbergjes, plus André en ik, naar de koopavond te gaan.

Bart werd thuis in bed gestopt door de twee grootste broers, en wij liepen op ons dooie akkertje door het winkelcentrum in de stad. Chris mocht nieuwe schoenen (die wilde hij met zijn zakgeld betalen...), Danny mocht ook nieuwe schoenen, en vier van de vijf jongens mochten hun zakgeld besteden - en dat hebben ze goed gedaan. Frank heeft nu een eigen MP4-speler voor in de taxi (de DS is kwijt...), zelf voor gespaard, vind ik echt heel goed van hem. Danny heeft nooit veel want die geeft graag geld uit aan dingen die dan niet veel mogen kosten omdat hij nog niet zo lang geleden een aankoop heeft gedaan, en hij krijgt ook nog niet zo veel zakgeld. En Chris kon een DVD van Bob de Bouwer kopen. Ook een goede keus toch?
Elwin hield bij nader inzien zijn geld toch liever in zijn spaarpot.

Gek he, dat zo'n normale bezigheid - met vijf kinderen naar de winkels - zo leuk kan zijn!

Geluidsexperiment

2012-03-01T16:22:00.003+01:00

Geluiden genoeg bij de Achterbergen. Hoog tijd om daar eens een experiment mee uit te voeren!

Benodigdheden: een plastic kom, een elastiek, een plastic zak van Bart Smit probeer ook eens een ander merk, een pan van IKEA als je een andere pan hebt, dan kun je het daarmee proberen en een houten lepel.

Span het plastic zakje of een stuk daarvan over de bovenkant van de plastic kom, gebruik het elastiek om het vast te houden. Strooi wat kristalsuiker of rijstkorrels (rozijnen gaat niet, te zwaar) op het gespannen plastic. Houd de pan ernaast - niet ertegenaan natuurlijk - en maak met de houten lepel flink lawaai door in de pan tegen de zijkanten te slaan (kan ook aan de buitenkant, maar dan heb je vast weer zo'n bijdehante zoon of dochter die denkt dat je experiment beïnvloed wordt door de beweging) en kijk hééél goed naar de suikerkorreltjes. Want die gaan een dansvoorstelling geven. Helemaal uit zichzelf.

Of misschien toch niet helemaal uit zichzelf, de muziek van het lawaai brengt de lucht aan het trillen. Die trilling wordt doorgegeven totdat het bij het plastic komt, dat vanzelf mee gaat bewegen.

Dus daarom werkt muziek zo op je benen!

Die jongens toch he

2012-02-28T20:20:00.001+01:00

Zo leuk he, die Achterbergen.
Een beetje een inkoppertje, maar als je het met een autist over de wederkomst hebt, en je noemt de tekst 'elk oog zal Hem zien als Hij komt', dan zegt hij natuurlijk: dan zie ik het dubbel.

En de 8-jarige die een werkstuk over schorpioenen (!) maakt, heeft naar aanleiding van een of andere bron opgeschreven: ik zal beginnen met de globalen.

De 4-jarige roept verbaasd uit: papa, waarom heb jij een haarbuik?

En bij het 2-jarige peutertje klinkt alles leuk wat er uit z'n mond komt. Al trekt hij aan z'n oorlel en roept keihard: heeeelp. Of hij mag iets naar beneden gooien en dan hoor je: ene, teweeje, hoppakee. Of er wordt een DVD opgezet, en precies bij het scherm waar je de taal kunt kiezen zegt hij : nederlands.

Kookhulp

2012-02-27T20:07:00.001+01:00

De Achterbergjes houden ervan om mee te helpen met koken. Gelukkig!! Zo is Elwin een echte kampioen in het maken van komkommersla bijvoorbeeld. En Frank kan prima de worst snijden voor in de macaroni.

Vandaag had ik een wortelsnijder. Hij sneed alle wortels - en dat was meer dan 2 kilo - in precies even dunne, mooie schijfjes. En hij was er bijna nog sneller mee klaar dan ik de wortels kon schillen en wassen!

En ja, de Achterbergen hebben na 11 jaar nog steeds geen nieuwe keuken, terwijl dat 11 jaar geleden 'het eerste was wat gedaan zou worden'.

Weer een nieuw blog

2012-02-23T19:16:00.000+01:00

De Achterbergen gaan hun activiteiten een beetje scheiden. Met ingang van vandaag is er een heus breiblog geopend: http://www.decoratiefbreien.blogspot.com/. Hierop zal ik - elke keer wanneer ik daarvoor tijd heb - alle breiblogjes van het Dagelijks leven overhevelen, en alles wat ik verder over het breien te vertellen heb, zal daar gaan gebeuren.
Je bent trouwens van harte welkom op allebei de blogs!

Alweer vakantie?

2012-02-21T12:42:00.000+01:00

Wat? Alweer vakantie bij de Achterbergen? En we zijn nog niet eens bekomen van de vorige...

Nou ja, het is nou eenmaal zo. En dan bloggen we anders. Op een laag pitje, of helemaal niet.

Maar er wordt wel gebreid. Uitgebreid zelfs.

Experiment met (koude) lucht

2012-02-16T18:40:00.001+01:00

Tijdens het koken wilde ik nog even een experiment in het boek uitzoeken dat voor de verandering eens niet over lucht ging. Dus even niet op volgorde, maar even wat anders. Een heel stuk verderop ging het wel over wat anders, maar uiteindelijk kwam het toch op lucht neer. Dus. Toch leuk om te doen:

Neem een lege frisdrankfles (PET-fles) met schroefdop. Maak wat ijsblokjes fijn in een vaatdoekje of zo (de Achterbergen hadden - wonder boven wonder - halve ijsblokjes in een bakje in de vriezer zitten) en doe die in de fles. Dop erop. Even schudden en fles neerleggen.

Kijk wat er gebeurt!

Heel leuk, door de kennis van de vorige experimenten wisten de Achterbergjes toch al snel wat er aan de hand is. Door de kou van de ijsblokjes wordt de lucht in de fles kouder. En krimpt. Dat de fles inkreukelt, valt vervolgens te wijten aan de lucht om de fles heen. Sjonge, wat een wijsneuzen al, die Achterbergen!

Aanwijzingen voor het in gebruik nemen van een zitzak (op zolder)

2012-02-15T10:39:00.001+01:00

wees niet al te blij als de lang verwachte enorme doos eindelijk wordt afgeleverd. Je weet niet wat je te wachten staat.
de grote plastic zak die je in de doos aantreft, met 400 liter piepschuim korreltjes, is niet een foute uitvoering van de bestelde zitzak. De hoes zit ook in de doos, echt, je hoeft alleen nog maar de vulling in de hoes te gieten.
het is OK om eerst te stofzuigen, maar het is minder slim om de stofzuiger daarna alvast weer naar beneden te brengen.
het is niet zo verstandig om op je eentje te proberen alle piepschuim in de zitzak te krijgen.
denk eraan: de bovenkant van de plastic zak waar het piepschuim in zit, kan veel verder open dan de opening in de zitzak.
PAS OP: als je denkt: nu gaat het lekker, blijkt dat het er allemaal naast stroomt. Op je voeten dus.
denk niet te snel dat je alle losse piepschuim wel zal opzuigen met een schone stofzuiger, om het daarna alsnog in de zitzak te kieperen:
het piepschuim wil namelijk heel graag in de stofzuiger, het springt zelfs aan de buitenkant tegen de slang aan, maar het wil er helemaaaal niet graag meer uit.
hoe denk je dat te doen met je kleding? als je klaar bent met de zitzak, zie je er namelijk uit als een sneeuwman of -vrouw.
maak je geen zorgen: ooit komt het goed.

En zo hebben de Achterbergen een hangplek op zolder gekregen. Het begin ervan althans. Met een vloerkleed op de kale zoldervloer, en een XXL zitzak. De rest volgt nog.

Verdraaid nog aan toe, zie ik daar nog meer los piepschuim op de foto?!

Wie weet wat waterijs is?

2012-02-14T19:33:00.000+01:00

Handig, zo'n jongetje bij je in de auto. Dan kom je nog eens wat te weten. Bijvoorbeeld als er een periode van strenge vorst is geweest, en als het dan een dag gedooid heeft. Dan ligt er waterijs op de sloten. Dat wist ik nog niet. Chris wel. Gelukkig heeft hij het verteld.

Dagelijks leven begint weer

2012-02-13T14:25:00.000+01:00

Het dagelijkse leven bij de Achterbergen is weer langzaam op gang aan het komen. Een rigoureuze aanpak helpt de winterdip weer de deur uit (vaak nee zeggen, om 21.30 uur het bed in op de dagen dat het kan, zo kom je al een heel eind), en vol goede moed beginnen we opnieuw met het orde scheppen in achterstallig huishouden. Samen met Bart. Bart is verslaafd aan de computer. Tenminste, het lijkt er aardig op. En daarom blijft de computer in de huiskamer nu even uit overdag. Zodat hij ook met gewoon speelgoed speelt. Waarmee hij zou moeten spelen. Net als andere peuters in Nederland doen. Toch?
En hij mag ook lekker helpen met schoonmaken. Zo leert hij alvast hoe dat moet.

En over de foto? Vandaag het patroontje hiervan in het Engels op Ravelry gezet. Voor een euro. Liefhebbers van breien die ooit op dit blog hebben gereageerd dat ze geïnteresseerd zijn, mogen dat aangeven per e-mail, dan krijgen ze het gratis.

Patroon hoesje mobiele telefoon op Ravelry

2012-02-09T20:10:00.000+01:00

Vandaag gaat het patroon voor dit hoesje online op de brei-site Ravelry. Gratis. In het Nederlands of in het Engels.

En omdat ik op Ravelry een site moet aangeven waar het patroon ook te vinden is, zet ik het maar op het weblog.

Als je het rechtstreeks wilt hebben, stuur dan een mailtje naar karien.achterberg@gmail.com, dan stuur ik je de PDF op.

Weer een experiment met lucht

2012-02-08T20:27:00.000+01:00

Over lucht valt veel te leren. Het wordt bijna saai. Maar toch niet helemaal, want elke keer is het toch weer leuk om iets uit te proberen. Vandaag mochten de Achterbergen kijken hoe sterk de lucht is. Met een plopper. Een van de grote broers wil de plopper wel goed stevig op een van de vloertegels te zetten, en dan mag Chris hem lostrekken. Chris is echt sterk hoor, hij trekt de stok eruit! De plopper zit nog steeds op de grond vast.
Bart heeft al snel in de gaten dat de plopper wel loslaat als je de stok naar de zijkant trekt, en daarmee hebben we de verklaring: er komt een klein beetje lucht onder, en daarmee wordt de luchtdruk aan beide kanten weer even groot.

Toch wel weer leuk om te doen.

Sterrenbeeld: wasmachine

2012-02-07T19:09:00.001+01:00

De Achterbergen zijn niet zo goed thuis in de sterrenbeelden. Heel af en toe komt het gesprek erop, maar dan blijkt eigenlijk dat niemand z'n eigen sterrenbeeld weet, en de interesse is er ook niet om het gewoon even op te zoeken.

Totdat vandaag Irene een vriendenboekje zat in te vullen voor Danny. In het vriendenboekje werd het sterrenbeeld gevraagd, en de Achterbergen gingen het deze keer eens netjes opzoeken. Het was een ... o, nu ben ik het alweer vergeten... Een andere, niet nader te noemen, Achterberg had ook z'n sterrenbeeld opgezocht. Dat was een wasmachine.

Hè, een wasmachine? Dat is toch geen sterrenbeeld?

O nee... het was een weegschaal...

Kijk, op deze manier vergeet je het dus niet meer!

Wat een droppig kereltje

2012-02-06T19:58:00.000+01:00

André was me in de keuken iets aan het vertellen. Het was nogal een lang verhaal, en een aantal Achterbergjes was met elkaar aan het dollen op de keukenvloer. Dus zegt André: 'Frank, naar de kamer, Elwin, naar de kamer, Danny, naar de kamer!'. De jongens verdwijnen naar de kamer. André wil verder gaan met zijn verhaal, klinkt er zachtjes vanaf de keukenkruk: 'Bartje kamer'.
André, net zo bars als daarnet: 'Bartje, naar de kamer!'.
Bart begint de glunderen, klimt gauw van de kruk af, en rent naar de kamer.

Wat een droppie!

Breien is leuk

2012-02-03T21:32:00.001+01:00

Inmiddels valt het breien niet meer weg te denken bij de Achterbergen. Overal liggen rondbreinaalden, bollen wol en gebreide decoraties in alle soorten en maten door het huis. Een aantal bloglezers vond wel dat ik een boek zou kunnen maken - in alle bescheidenheid had ik dat zelf ook al gedacht. En een grote uitgeverij in Noorwegen aangeschreven. En in Amerika. Maar deze uitgeverijen vinden het onderwerp niet breed genoeg. Ja, dan ben je uitgepraat. Ze vonden het trouwens allebei wel heel erg leuk, en ik kreeg ook nog wat tips. Ik ga me nu richten op het verkopen van losse patronen, op de internationale brei- en haaksite Ravelry, waar enorm veel mensen komen en waar ik nog géén gebreide kransen à la Achterbergen ben tegengekomen. En dus heb ik het lekker druk met het opnieuw breien van mijn probeersels, ondertussen de beschrijving noterend en af en toe een foto nemend. En dan kan ik met één patroon drie markten bedienen door ze te vertalen naar het Engels en het Noors. Eens even kijken of dat gaat lukken! Het is wel super gezellig, breien bij de open haard, Achterbergje ernaast, kopje koffie erbij.

Vandaag is een gebreide krans afgekomen die in het rond wordt gebreid, aan één stuk. Alleen de eerste en de laatste toer moeten nog aan elkaar gemaasd worden als het af is. Voordat er gemaasd wordt, lijkt het eerlijk gezegd nog steeds nergens op. Chris vindt er trouwens wel een toepassing voor.

En Frank ook.

Moe - moeder - moest

2012-02-02T10:12:00.002+01:00

Het is niet veel anders tegenwoordig bij de Achterbergen. En dan niet te vergeten: moet.

Komt wel weer goed.

Lekker wakker worden

2012-01-31T21:04:00.000+01:00

Dat was lekker wakker worden bij de Achterbergen vanmorgen! Vlak voor 7 uur ging de slaapkamerdeur open - daar stond Frank: 'mam, er is nog geen brood voor me gesmeerd'. Oeps...

Dat brood was snel genoeg gefikst. Maar toen de krantenwijk nog. En er moest nog een overhemd worden gestreken. En de jongens moesten allemaal opstaan, aankleden, ontbijten en tassen inpakken.

Gelukkig is André mans genoeg om dat allemaal te fiksen.

Terwijl ik de krantenwijk deed.

Zo mag het van mij nog wel eens! Dat was alvast weer anderhalf uur slaap extra. Dat had ik wel nodig, en wel meer ook. De moeheid blijft, dus zit ik veel op de bank. Met een breiwerk, dat dan weer wel.

Die Chris toch

2012-01-30T19:49:00.000+01:00

Chris wil zijn moeder graag verrassen. Zo gebeurde het, dat ik op mijn verjaardag 's morgens vroeg in de keuken lekker rustig een kop thee zat te drinken, terwijl Chris in de kamer een leuke verrassing aan het verzinnen was. Weet je wat, die bos bloemen staat er toch al bijna een week, laat ik alle bloemetjes nou eens kort afknippen. Dat dacht hij (denk ik). Zo gedacht, zo gedaan. Daarna kwam hij trots naar de keuken om mij te roepen: mama, kijk eens naar de bloemen die ik heb afgeknipt!
Helaas, dat vond ik niet zo'n leuke verrassing. En dat zei ik ook tegen Chris.

's Middags hoorde ik Chris aan de telefoon tegen iemand zeggen, duidelijk opgelucht, dat papa een nieuwe bos bloemen voor mama had gekocht. Voelde hij zich kennelijk toch nog ergens een beetje schuldig?

Dat mag toch wel, anders houden we straks geen spullen meer over die wel heel zijn. Zelfs in de kamerhoge gordijnen is al geknipt... die Chris toch!!

Is het weer zover

2012-01-28T11:06:00.000+01:00

Ja hoor, het is weer zover. Deze keer heeft Bart zijn bed afgehaald voordat hij ging slapen.

Toen hij maar niet wakker werd (dit was gistermiddag), ging ik om kwart voor vijf (!) maar eens kijken waar hij bleef.

En dit trof ik aan.
De doordringende vieze-luier-lucht die in zijn kamertje hing, zal ik maar niet toevoegen.

Pechdag voor Chris

2012-01-26T21:27:00.001+01:00

Arme Chris. Heeft hij zo z'n best gedaan op een mooie tekening voor zijn mama, die van het weekend jarig is, inclusief een supertekening op de envelop, waait alles uit z'n handen bij het uit de auto stappen thuis, zómaar in een enorme plas. Daar dreef de tekening, en Chris huilde tranen met tuiten.

Gelukkig was de bovenkant van de drijvende envelop nog een beetje droog - de achterkant is een mooi waterverfschilderij geworden. En de binnenkant? Die halen we er van het weekend natuurlijk pas uit!

Inmiddels is alles weer droog.
En een beetje gebobbeld.

Twee experimenten

2012-01-25T20:52:00.001+01:00

Vandaag hebben de Achterbergen twee experimenten uitgevoerd. Dat ging makkelijk, omdat voor beide een glazen bak met water en een glas nodig waren.

Het eerste experiment ging zo: vul een grote glazen bak met water (niet tot de rand!). Doe er een glas in, keer dat onder water om, en haal het glas nu naar boven, tot de rand net onder het wateroppervlak is. Wat zien we? Het glas is vol met water. Hoe komt dat? Deze vraag is goed voor een kwartier discussie bij de Achterbergen. Het goede antwoord is dat de lucht op het wateroppervlak duwt naast het glas, zodat het water in het glas geduwd wordt. Het duwt zelfs het kleine beetje lucht dat er misschien toch in het glas zit, in elkaar. Dat kun je je misschien niet voorstellen, maar wel als je denkt aan het experiment dat we uitgevoerd hebben met de walnoot. Dit voor insiders (of zoek het even op onder het label 'experimenten').

Nu die glazen bak en het glas toch al aanwezig zijn, kun je net zo goed het volgende experiment erbij pakken. Veel spectaculairder ook. Vul het glas tot aan het randje met water. Leg er bijvoorbeeld een ansichtkaart op, met de glimmende kant naar beneden. Houd de kaart goed tegen de rand van het glas aan, en draai het geheel om (voor de zekerheid houd je alles boven de grote bak water). Laat nu de ansichtkaart los. Hij blijft tegen het glas aanzitten, en houdt al het water daarin tegen! Hoe dat komt? Zelfs Danny wist dat: de lucht duwt hem tegen het glas aan. Van onder af dus.
Weer wat geleerd.
Of we wisten het al.

PS Ik zou dit experiment wel eens uitgevoerd willen zien worden met een enorme ton die wordt omgekeerd.

Het heen en weer

2012-01-24T22:29:00.000+01:00

De Achterbergen hadden vandaag het heen en weer. Dat komt ervan als je maar één auto hebt en er verschillende personen afspraken hebben die niet met de fiets of met het openbaar vervoer na te komen zijn.

Dus bracht ik aan het begin van de middag André naar zijn afspraak. Daarna weer naar huis, maar na een uurtje weer naar school. Naar huis. Met Gido naar trompetles. Een half uurtje wachten, daarna terug richting ons dorp. Onderweg Elwin en Danny bij hun respectievelijke vriendjes ophalen, daarna niet naar huis, maar eerst Gido afzetten bij het voetbalveld. Even langs de winkel om te kijken of ze glutenvrije macaroni hebben (nee dus), naar huis. Gauw koken en eten, en daarna André van de tram gaan halen.

Gelukkig hoefden we geen boodschappen te doen - die heeft meneer H. netjes bij ons in de keuken bezorgd. Daar zijn we nog steeds bijna elke week heel blij mee!

Nieuwe gewoonte...

2012-01-23T21:17:00.000+01:00

Als Bart wakker wordt, 's morgens of na zijn middagslaapje, kan hij zichzelf nog lang vermaken. Je hoort hem een beetje rommelen, een beetje zingen, en dat laten we lekker zo - nog even een beetje rust.

Totdat je hem uit bed gaat halen. Steevast heeft hij tegenwoordig zijn bed afgehaald.

Kan hij mooi helpen met de andere bedden.

Vrolijk breien

2012-01-22T22:42:00.000+01:00

De kleuren apart doen pijn aan je ogen, maar het is wel heel vrolijk breien zo! In een oude Ariadne vond ik een aparte breisteek, gebruikt voor een boord. De helft van de steken wordt vijf toeren lang niet gebreid, de andere helft wel, en in de zesde toer komt alles weer samen met als gevolg dat er een richel ontstaat. Een luchtkussentje. En omdat het een stevig breiwerk oplevert, heel erg geschikt voor een hoesje voor de mobiel.

Voor wie het wil uitproberen:
Zet het gewenste aantal steken op, als je heen en weer breit een oneven aantal.
1e toer: recht breien.
2e toer: 1 st averecht, haal de draad naar achteren, haal de volgende steek af, draad weer naar voren. Herhaal dit steeds, de laatste averecht breien.
3e toer: 1 st. recht, draad naar voren, haal de volgende steek af, draad terug. Herhaal dit steeds, de laatste recht breien.
4e, 5e en 6e toer: zoals de 2e en de 3e.
7e toer: (evt. met de nieuwe kleur) alle steken recht.
Steeds toer 2 t/m 7 herhalen. Volgens mij klopt het zo, hoewel ik het zelf in het rond heb gebreid, dus alle steken recht.

En nog een leuke breitip: op de site van het Noorse Garnstudio kun je heel veel brei- en haakfilmpjes bekijken. Met Nederlandse toelichting! Elastisch opzetten op een x aantal manieren, elastisch afwerken (zoals dit mobielhoesje, met een 'tub').

Dagelijks leven bij de Achterbergen

2012-01-20T21:42:00.000+01:00

Moeizaam heb ik mij door het dagelijks leven bij de Achterbergen geworsteld deze week. Niet op het weblog gelukkig, dat ging nog wel. Maar het echte dagelijkse leven dan. Een beetje erg moe geweest. En dat is nog niet over. Wie weet zit er iets onder de leden - maar het lijkt wel te helpen om maar gewoon te gaan slapen. 's Middags, en 's avonds ook weer vroeg.
Zodra het weer wat beter gaat, ga ik me storten op de chaos in huis, die onvermijdelijk ontstaat als de huishoudster een poosje op non-actief is. Maar er blijft vast genoeg tijd over om even een klein berichtje te posten! Na wat geharrewar met het reactieveld op het blog heb ik de mogelijkheid voor reageren veranderd. Nu moet het goed gaan.

Beeldschermkinderen

2012-01-19T20:03:00.000+01:00

De Achterbergen zijn geen echte beeldbuiskinderen. Hoe jonger ze zijn, hoe minder geïnteresseerd zijn ze in de tv. Daarentegen zijn het bijna zonder uitzondering wel fanatieke beeldschermkinderen. Tot en met Bart. Zodra hij beneden is 's morgens - de andere Achterbergjes zijn dan meestal al naar school - wil hij aan de 'toeter'. En elke dag komt er wel een moment dat het ook mag.
En daar zit meneertje dan. Onbeweeglijk een aflevering van het Zandkasteel te bekijken, die ik voor hem heb opgestart (via YouTube).

En dan...

Als het filmpje is afgelopen...

Gaat dat kleine handje naar de muis. Je ziet de verschillende filmpjes op het scherm zwart worden als de muis eroverheen gaat, je hoort een stemmetje 'die' zeggen, en een klik van de muis. Het filmpje begint, en de cursor gaat naar beneden, uit beeld. Alles langzaam en beheerst.

We hebben het hier over een mannetje van net 2 jaar!

Nou ja, hij heeft het niet van een vreemde...

Luchtig experiment

2012-01-18T21:13:00.000+01:00

Door de kerstvakantie, ziekte van deze en gene etc. zouden de Achterbergen bijna vergeten dat er wekelijks een experiment uitgevoerd zou worden...

Het eerstvolgende experiment is eigenlijk geen echt experiment, maar een wetens(w)aardigheidje. We waren nog steeds bezig met lucht. We hadden uitgevonden dat lucht een bepaald gewicht heeft, en we moeten maar geloven dat het waar is dat de wetenschappers hebben uitgerekend dat een kubieke meter lucht 1,2 kilo weegt. Toch klopte dat wel zo'n beetje met het gewicht van de volle ballon.

Vraag jezelf nu eens af hoeveel kilo lucht er in de kamer aanwezig is. De kans is groot dat je verbaasd zult zijn van de hoeveelheid, ook al heb je misschien niet zo'n knots van een kamer als de Achterbergen. De lucht in een gemiddelde huiskamer benadert al gauw het gewicht van een volwassene! Dan ga je wel even nadenken voordat je gaat luchten - 70 kilo verse lucht over je spulletjes!

Toch wel een grappig wetens(w)aardigheidje!

Lekker thuis

2012-01-17T20:52:00.000+01:00

Frank was vandaag een dagje vrij. De andere Achterbergjes waren wel naar school, dus hadden we het rijk alleen, samen met Bart dan natuurlijk.
Gisteravond, toen we bespraken wat we allemaal zouden gaan doen, kwam er een mailtje van de juf van Frank. Over wat er die dag op school gebeurd was. En wat Frank zelf helemaal was vergeten ('het ging vandaag goed op school mam'). Hij was tijdens de eerste les (spelling) al afgehaakt, en had de rest van de dag al het werk geweigerd. En de juf geschopt en geslagen toen hij naar de time-out moest. En of wij op het matje wilden komen. Op maandag, dinsdag of vrijdag. En of Frank op zijn vrije dinsdag al zijn schoolwerk van maandag thuis wilde maken - het zat in zijn tas.
Oeps, daar volgde een pittig gesprekje op! Hier schrikken we nog steeds van. Thuis gaat het immers aardig goed. Op de jongensclub gaat het volgens mij ook prima, en zulk gedrag heeft Frank zelfs op zijn vorige school nooit durven vertonen. En Frank zelf was het gewoon vergeten... Ja, toen we het erover hadden, werd hij boos. En hij wist echt niet waarom hij steeds op slot raakt op school. Toen hebben we maar samen gebeden. Want we willen wel graag weten hoe het komt, want dan weten we ook wat we eraan kunnen doen. Na het bidden zei Frank ineens: misschien weet ik het. Ik vind het saai. Aha, dat was een eye-opener! Echt, ik meen het. Hoewel we hetzelfde al twee keer eerder - zij het in iets andere vorm - bij de hand hebben gehad. Frank krijgt gewoon te weinig uitdaging. Hij snapt de stof al voordat het helemaal is uitgelegd, en dan moet hij het ook nog eens vierentwintig keer achter elkaar opschrijven. Geen wonder dat hij dat niet wil (wat niet wil zeggen dat ik hem gelijk geef!).

Maar goed, Frank had dus vandaag werk te doen thuis. En dat wilde hij best. Hij mocht zelf kiezen: eerst topografie. Terwijl ik de kleurtjes ging halen, zocht hij alvast uit zichzelf op waar de plaatsen lagen die hij moest kleuren. En in no time was het af. Toen spelling. Ook in no time af. Daarna taal, dat ging iets moeilijker, want lange rijtjes opschrijven om te laten zien dat je het snapt. En hij snapte het al lang, maar dat schrijven hè, dat gaat niet zo snel. De concentratie was inmiddels ook aardig gezakt, dus stelden we het rekenwerk maar uit totdat Bart zou slapen. En dat ging gelukkig ook weer helemaal goed, met wat hulp van André.

Soms hè, soms zou ik wel willen dat we Frank thuisonderwijs mochten geven.

Gaat maar door, houdt niet op

2012-01-16T20:35:00.000+01:00

Toen Frank nog niet naar school ging, dus dat is al meer dan 6 jaar geleden, zat hij graag op het randje bij de schouw een videoband te kijken waarop een filmpje van o.a. Pieter Post stond: heel veel pakjes. Frank had de band zó vaak gezien, dat hij het hele verhaaltje mee kon vertellen, en een van de zinnetjes was: gaat maar door, houdt niet op. En dat ging over alle pakjes die ineens in het dorp van Pieter Post moesten worden bezorgd.
Sindsdien is dat zinnetje een gevleugelde uitdrukking geworden bij de Achterbergen. Elke keer als dat zo te pas komt, hoor je hem weer: gaat maar door, houdt niet op.
En dat is nu dus weer. Je wordt er gewoon moe van. Van al die ideeën bedoel ik dan, die rondtuimelen in mijn hoofd. En die zo graag ten uitvoer willen worden gebracht. En nog een keer, maar dan beter. Veel bloglezers worden er misschien ook wel moe van. Die willen wel weer eens wat anders lezen. Maar ja, het dagelijks leven bij de Achterbergen bestaat inmiddels voor een aanzienlijk gedeelte uit breien. En omdat ik vandaag weer even geen andere inspiratie heb, toch maar weer een aanvulling op de collectie.

Hard gewerkt

2012-01-13T16:39:00.000+01:00

Er is hard gewerkt bij de Achterbergen de laatste paar dagen.

Maar wat is nou leuker om te laten zien, het resultaat van schrobben en boenen

of het resultaat van wat gefrutsel met wol?

Een uitbreiding van de collectie miniaturen

het vogeltje heeft een iets te bolle buik, maar is zo ook al wel lief

Nou moe!

2012-01-12T18:26:00.000+01:00

De dinsdag voor kerst kwam Jan thuis van Pagedal. Een paar dagen daarvoor was hij ziek geworden, en hij wilde thuis naar de dokter. De huisarts gaf hem een antibioticum, maar dat wilde niet erg helpen. Hij was en bleef doodmoe, al sliep hij 20 uur in een etmaal.

Nu zijn we een hele tijd verder, en nog steeds is Jan thuis. En doodmoe. Een paar uur per dag, niet meer, is hij wakker, en dan ziet hij er nog steeds heel moe uit. Vorige week heeft hij bloed laten prikken, maar daaruit was niet veel af te lezen. Ook werd onderzocht of hij de ziekte van Pfeifer zou kunnen hebben, en die uitslag kregen we vandaag binnen.

Heel verbazingwekkend blijkt hij de ziekte al eens gehad te hebben! In het verleden dus, en daar wisten wij niets van. En omdat je daarna antistoffen hebt ontwikkeld, krijg je het niet nog een keer.

We staan dus voor een vermoeiend raadsel... Daarvoor gaat hij z'n 'eigen' diabetes-behandelaar maar raadplegen. En we hopen toch heel erg dat het snel weer over is!

Het is af!

2012-01-11T16:04:00.000+01:00

Ik hoef er toch niet speciaal bij te zetten dat ik trots op Elwin ben, of wel? Vandaag is het woensdag, dus er was tijd over om de laatste toeren te breien. En het snaveltje, de oogjes en de pootjes erop te fabrieken. Elwin is er helemaal weg van.
Ik ook eerlijk gezegd.

Je zou kunnen concluderen dat het breien van dit vogeltje helemaal niet zo moeilijk is. Elwin valt namelijk nog niet echt te kwalificeren als gevorderd breier.

Hij heeft zijn volgende wens al kenbaar gemaakt. Hij kwam namelijk op het idee om in de dierenencyclopedie te kijken welk dier hij nu wilde gaan breien. En hij kwam bij een muurgekko. Of een cobra.

We zullen maar zeggen: alles is mogelijk...
we zullen wel zien

Die lieve Frank

2012-01-10T20:27:00.000+01:00

Frank had een superritme voor de kerstvakantie. Om even over half zeven sprong hij altijd goedgemutst uit bed, ging om 7 uur met het busje mee, en wilde 's avonds graag later naar bed dan half negen (maar dat mocht niet). Hij speelde het ook nooit klaar om uit te slapen als hij vrij had, hij was gewoon vroeg wakker.

In de vakantie ging Frank om 9 uur naar bed, omdat het vakantie was. En tot mijn verbazing sliep hij 's morgens ineens tot half 9! Tegen het eind van de vakantie begon ik hierover met Frank te praten. Wat het zou kunnen betekenen voor zijn bedtijd als hij kennelijk toch zoveel slaap nodig heeft en hij om half 7 op moet staan... Nu is de school weer begonnen en Frank moet om 8 uur naar bed. Dat gaat al lastig, maar we proberen hem er op tijd in te laten liggen. Want op school gaat het ook niet al te best en ik vermoed dat slaaptekort ook zo z'n invloed daarop heeft.

Vanavond hoorde ik om kwart over 8 gestommel boven mijn hoofd, in Franks kamer. Terwijl we allang gezongen hadden en hem naar boven gestuurd. Ik dus op hoge poten naar boven, zit hij op z'n knieën op de grond, midden in zijn kamer. Ik: Frank, wat doe je daar? Hij (z'n schouders ophalend, alsof het heel gewoon was): ik was aan het bidden.

Dan smelt je toch!

Uitgebreid (?)

2012-01-09T20:02:00.000+01:00

De Achterbergen hebben niet geheel volgens traditie de kerstvakantie doorgebracht. Er is het een en ander op het blog gezet, gewoon omdat het té leuk was om niet te laten zien. Het breivirus heeft zelfs de jongere Achterbergen aangestoken. Harry, Gido, Frank, Elwin en Danny hebben alle vijf hun belangstelling laten blijken, maar er was er één die echt heeft doorgezet: Elwin. Op deze foto was hij nog met oefenwol een lapje aan het breien, daarna ging hij over op een ribellapje, waar hij een grappig katje van heeft gemaakt, compleet met in het rond gebreide staart van 3 steken (i-cord; Google er maar op als je niet weet wat het is en je wilt het wel weten).

Daarna ging Elwin over op het echte werk. Met twee korte rondbreinaaldjes breit hij iets kleins en moois in het rond. Wie kan zien wat het gaat worden? (ik zou het knap vinden als iemand het ziet, er zitten nog maar 5 toertjes op de pennen)

Patroon nieuwsgierig vogeltje te koop

2012-01-04T08:11:00.000+01:00

Ja ja, de Achterbergen gebruiken de kerstvakantie om commercieel te worden!

Het patroon van dit nieuwsgierige vogeltje is af. Het kost € 2 en komt per e-mail (PDF-bestand).

Stuur een mailtje naar karien.achterberg@gmail.com als je wilt bestellen.

NB voor het breien van dit vogeltje wordt gebruik gemaakt van de techniek zoals elders op dit blog uitgebreid is uitgelegd. Het is raadzaam om je daar eerst vertrouwd mee te maken voordat je vogeltjes gaat breien.

Welkom vogeltje!

2011-12-31T17:30:00.003+01:00

eigen ontwerp

O, o!

2011-12-30T17:53:00.001+01:00

als het er maar bij eentje blijft....!

De bovenste foto is een verbeterde versie. Het lijfje is iets langer geworden en de oortjes zijn iets kleiner dan op de foto hieronder.

Breien in de vakantie

2011-12-28T11:55:00.000+01:00

Breien kan natuurlijk altijd, vakantie of niet. En misschien vinden jullie het leuk om, ondanks de blogpauze, toch even mee te genieten.

Het idee voor het kransje is ontstaan toen ik het schuine gedeelte van de letter M aan het breien was. Zo gaat dat dus.

Huh? Letter M? Kijk maar op de foto hieronder. Dat idee is weer ontstaan toen ik toevallig een hoofdletter Z zag van deeg of zo. Dan flitst er door je hoofd: hé, dat kun je ook breien, letters! En meteen zag ik het voor me.

Gezellig he?

Traditiegetrouw

2011-12-23T22:25:00.000+01:00

De Achterbergen hebben in ruim twintig jaar aardig wat tradities opgebouwd. Zo is er de traditie van het kerstontbijt, een van de spaarzame keren per jaar dat er gezamenlijk ontbeten wordt. Met de hele rataplan erbij, en supergezellig!

Het kerstdiner, op tweede kerstdag, is ook een traditie natuurlijk, toch doen we het dit jaar eens heel anders. We gaan in twee etappes eten deze keer! Eerst maken de ouderen het leuk voor de jongste helft van het gezin. Zij mogen op een normale tijd eten, waarbij ze netjes worden bediend door de groten. Om 20.00 uur, als de allerjongsten al in bed liggen, en de andere jongere Achterbergen iets leuks voor zichzelf mogen doen, gaat de andere helft aan tafel. Eens een keertje lekker rustig dineren, in eigen huis nog steeds. Klinkt als een nieuwe traditie!

Natuurlijk gaan we traditiegetrouw ook het kerstfeest vieren met de gemeente, op eerste kerstdag aan het eind van de middag. Samen eten, en halverwege de avond weer thuis.

Helaas mogen de bloglezers niet met dit alles meekijken, want traditiegetrouw wordt dit blog ook niet aangevuld tijdens de schoolvakantie. Hoeveel leuke dingen er ook gebeuren. Want de Achterbergjes vinden het ook fijn als hun moeder niet aan de computer zit.

Hebben jullie nu mooi ook de tijd voor jullie eigen gezin! Fijne vakantie, gezegende en ontspannen feestdagen, en alvast een heel gelukkig nieuw jaar toegewenst!!

Een hardnekkig virus

2011-12-22T20:43:00.000+01:00

Wist ik veel dat het breivirus zo hardnekkig was... er blijken bronnen aangeboord te zijn waarvan ik het bestaan (in mijzelf) niet had vermoed. Ik, die altijd alles uit een boekje moest doen: pianospelen, koken, en ook breien.

De laatste paar weken blijk ik ook begrepen te hebben wat 'creatief' eigenlijk betekent: een gedachte komt langsgevlogen, vat ergens post in mijn achterhoofd, baant zich langzaam maar zeker een weggetje naar voren, er komt een schetsje op papier, en zo tussen de bedrijven door bedenk ik dan ook alvast hoe het precies zou moeten, voor welke uitdagingen ik kom te staan en hoe ik die kan oplossen.

En dan heb je zomaar ineens iets ontworpen. En het eind is nog niet in zicht. Er is inmiddels een wachtlijstje ontstaan in mijn achterhoofd...

Vandaag is deze ontstaan, hij heeft zelfs een naam gekregen: Freedom! Ik ben nog niet helemaal tevreden - hij moet nog wat slanker - maar, zoals André zou zeggen: het begin is er.

mocht je niet zien wat het voorstelt (dat kan ook nog): een vogel in vrije vlucht, opgehangen aan het keukenplafond en van onderaf gefotografeerd

Alles is op!

2011-12-21T20:28:00.001+01:00

Op Franks school wordt ook kerst gevierd. Niet dat het een christelijke school is, dat heb je zo met speciaal onderwijs, maar kerst mag best worden gevierd. Met een verhaal over de vrekkige Ebenezer Scrooge. En met een schoolkoor, waarin tot mijn grote verrassing Frank best wel zuiver meezong.

Frank mocht twee personen meenemen, maar in ons geval was het makkelijker als een van de ouders thuisbleef om met de overgebleven Achterbergen te eten. Ik was de gelukkige uitverkorene die met Frank samen mocht genieten van een overdadig kerstmaal, door alle klasgenoten zelf bedacht en meegenomen. Dat leverde een ietwat ongebruikelijk buffet op getuige de hoeveelheid zoet baksel (appeltaart, cakejes), maar ook drumsticks en kip cordon bleu. En zo voort.

Frank had vanmiddag 30 chocoladeverrassingen gemaakt (ja ja, ook zoet, maar hij heeft het nu eenmaal zelf bedacht en dat hééft gewoon wat op zo'n dag) - bladerdeeg met een stukje chocola erin - en raad eens wat? Om 19.00 uur waren er nog heel wat pannenkoeken over, heel veel stokbrood en krentenbollen, maar alle chocoladeverrassingen waren op.

Geen foto dus.

Dubbel goedgekeurd

2011-12-20T21:32:00.000+01:00

De bezoekjes aan het consultatiebureau zijn bij de Achterbergen inmiddels weer zeldzaam geworden. Vandaag was het dubbel feest: de nummertjes 8 en 9 mochten samen naar een dubbele afspraak. Eerst allebei uitkleden: Bart wilde niet, Chris wel hoor. Dan op de weegschaal: Bart wilde niet, Chris wel. Onder de meetlat: Bart wilde niet, Chris wel! Dan bij de arts naar binnen. Eerst Bart: in het lampje kijken, je ademhaling laten horen, etc. etc., Bart wilde absoluut niet. Chris wel, die kon niet wachten tot hij aan de beurt was. Wel leuk voor degenen die zich nog kunnen herinneren dat er ook, ooit, een andere Chris was. Die absoluut niet wilde meewerken...

Wat Bart wel wilde, was bouwen met de blokjes. En dat deed hij goed. En hij laat voor de bloglezers ook nog even zien dat hij al heel vroeg aan het wisselen is geslagen. Zij het dan op een iets minder natuurlijke manier...

Overmand

2011-12-19T20:10:00.000+01:00

Dan kun je nog zo stoer zijn, en proberen je broer de loef af te steken (wat nog lukt ook...), als je moeder je dan pardoes op de bank plant,
naast de voeten van je vader

die een middagdutje aan het doen is

dan komt er heel zachtjes

- ook op kousevoeten -

iets aangeslopen, wat sterker is dan jij.

Hè, lekker rustig zo!

Olijk kerstkereltje

2011-12-16T13:31:00.000+01:00

zet Chris een kerstmuts op (dat wil die wel)

zet hem op de foto (dat wil die wel)

zeg hem dat hij een beetje vrolijk moet kijken (dat lukt hem niet)

laat hem zelf iets verzinnen (dat kan hij goed!)

en voilà, een olijk gezicht voor de foto!

Luiewijven-haaksteek

2011-12-16T13:22:00.001+01:00

Een aardige mevrouw had op dit blog teruggelezen, en was daar een gehaakte sjaal tegengekomen waarmee ik bezig was. Zij vroeg zó vriendelijk of ik wilde uitleggen hoe die haaksteek werkte, dat ik dat niet kon weigeren... Wie niet van haken houdt, slaat dit (extra) blogje maar lekker over!

luchtig en toch warm - en lekker snel klaar!

Begin met een veelvoud van 9 lossen. Trek de laatste losse een stukje verder uit. Neem een ijkpunt voor de lengte, bijv. aan de hand van de breedte van je vinger, want deze afstand heb je heel vaak nodig.

Haak de draad door deze lus heen

vervolgens steek je de haaknaald door de achterste draad,

en maakt daar een vaste

zo dus

doe hetzelfde nog eens

haak nu een vaste in de negende losse van de ketting

en zo ga je verder, de hele rij af, tot aan het begin van de ketting

Haak vier lossen, en trek de laatste lus weer een stukje uit. Nu een klein stukje, want je hebt een halve lengte nodig omdat je aan de rand zit. Weer doorhalen en een vaste 'op zichzelf'.

haak een vaste om de dubbele draad aan de bovenkant van de 'lus', tegen de vaste in het midden aan.

Haak een vaste op de zijkant van de vaste in het midden, en dan nog eentje om de dubbele lus ernaast. Daarna weer een uitgetrokken lus met doorhaling en vaste.

Weer drie vasten tussen de twee lussen

etcetera. Aan het eind gekomen weer een half uitgetrokken lusje met bijbehorende vaste erin, en dan een dubbel stokje op de eerste losse van de opzetketting.

eind van de tweede toer. Deze twee toeren worden eigenlijk steeds herhaald.

Voor het begin van de derde toer moet je eerst op hoogte komen, dus een stuk of 3 lossen als begin, een uitgetrokken lus met toebehoren, een vaste in de middelste van de drie vasten van de vorige toer, en dan weer twee keer een uitgetrokken lus etc.

Het lijken net bloemetjes!

Zo vallen de kerstballen niet

2011-12-15T16:54:00.001+01:00

Al een paar jaar bemoei ik me niet met het opzetten van de kerstboom. Wel zo makkelijk, alleen een paar aanwijzingen geven, en de Achterbergjes vinden het heerlijk om te doen - en later van hun eigen werk te genieten. Helaas hadden ze dit jaar niet zo goed geluisterd naar de raad om de breekbare ballen in de bovenste helft van de boom te hangen vanwege Bart. - 'O, zijn die ballen breekbaar? Ja, ik zie het, daar valt er een stuk. Uit de weg, er liggen scherven!' Elwin gooit van een afstandje de bal die hij net wilde ophangen terug in de doos - alweer eentje stuk...
Afijn, een paar dagen later is intussen wel duidelijk geworden dat Bart onweerstaanbaar wordt aangetrokken door de boom. Getuige de nieuwe scherven eronder en het aantal keer dat we hem moeten laten stoppen met schudden aan de boom... Gauw haal ik de breekbare ballen uit de boom - en ontdek dat de Achterbergjes wel heel creatief zijn omgegaan met het begrip 'veilig ophangen'. De ene bal is zomaar los tussen de takken gestopt, een andere heeft geen ophangdingetje, en is met het open bovenkantje over een tak geschoven. Etcetera.

Gelukkig hebben we ook een veilige plek voor de ballen (zie foto). En nog een lichtsnoer.

Bart heeft intussen een andere hobby ontdekt. Op het knopje van de verdeelstekker duwen waar de computer op is aangesloten...

Experiment nr. 2

2011-12-14T20:06:00.000+01:00

Het volgende experiment dat de Achterbergen uitvoerden, viel bijna in het water door een slechte voorbereiding. Eigenlijk waren er twee ballonnen nodig, en in het feest-krat zat er nog maar één...

Maar niet getreurd, het kon gelukkig ook met één ballon, zij het dat het experiment danig is aangepast. Er moet onderzocht worden of lucht ook gewicht heeft. En de officiële manier was om twee lege ballonnen vast te maken aan een stokje, dat perfect in balans wordt gebracht. Daarna wordt een van de ballonnen opgeblazen en weer vastgemaakt aan hetzelfde stokje, en dan kan het zijn dat de balans doorslaat... maar met slechts één ballon kun je dat niet onderzoeken...

Toch wel! De Achterbergen blijken te beschikken over een uiterst precieze weegschaal (dat heb je met een heus kantoor aan huis). Eerst werd de lege ballon gewogen, dat was 2 gram. Na het opblazen woog hij ineens 4 gram!

Nu kunnen de Achterbergen zakjes à 2 gram lucht gaan verkopen.
Moeten ze wel eerst ballonnen kopen.

Storm - goed voor je?

2011-12-13T21:48:00.000+01:00

Vanmorgen, toen ik tijdens het kranten fietsen af en toe best wel hard tegen de wind in moest trappen, kwam het in me op om Irene en Harry naar school te brengen omdat ze op de heenweg wind tegen hebben. Maar ik deed het niet, omdat ik weet dat ze heel wat sterker worden door het zelf te moeten doen. Lichamelijk natuurlijk, maar ook mentaal. En dat is dan gelijk een mooi voorbeeldje van hoe je moet omgaan met storm in de meer diepere dingen van het leven van je kinderen.

Je zou alles wel uit hun handen willen nemen, al hun wegen effenen, zodat hun levens altijd gladjes verlopen. Maar zo is het natuurlijk niet. Sterker nog, je wilt het niet eens. Je weet dat ze juist door die 'stormen' gevormd worden, en dat gun je ze nou juist zo. Mijn moeder probeerde mij vroeger tijdens mijn stormen te troosten met dat er in de bijbel staat 'zij zijn in de oorlog sterk geworden'. Ik snapte er niet zo heel veel van, maar het is mijn leven door wel bij me gebleven. En ik vind het ook helemaal niet zo erg als de levens van mijn kinderen af en toe flink stormachtig verlopen, omdat ik de grote lijn wel zie, en dat is dat ze in die stormen sterk aan het worden zijn. En dat is zo machtig mooi!

Bidden kan natuurlijk altijd. En dat helpt ook.

Slechte moeder...

2011-12-12T12:54:00.000+01:00

De Achterbergen hebben een slechte moeder... ze houdt niet eens de verjaardag van haar jongste telg bij! Pas aan het eind van de middag, toen iemand opbelde om te feliciteren met de verjaardag van Bart, kwam ze erachter dat het al zover was!

Echt waar, zo ging het. De schande werd iets verzacht doordat we toch al hadden besloten om het pas in het weekend te vieren, maar toch...

Op zaterdag werd het dubbel en dwars goedgemaakt. Met appeltaart en pannekoeken. En een Danoontje. En met kadootjes. En zowaar, hoewel Bart als jongste van zo'n groot jongensgezin al heel wat voorbij heeft zien komen en niet zo snel ergens verbaasd over is, was de bromtol toch heel erg nieuw voor hem. En hoewel het gigantisch moeilijk was voor de andere Achterbergjes om het niet voor te doen, hielden ze zich toch in, zodat hij het zelf kon ontdekken.

En nu is het rijtje weer mooi, nou ja, de jongste zes Achterbergjes dan: Bart is 2, Chris is 4, Danny is 6, Elwin is 8, Frank is 10 en Gido is 12.

Oooooo, doe je dat zoooooo! - Het begin van het kunstje

2011-12-09T14:05:00.006+01:00

VERBETERDE VERSIE!

Als je een stukje breiwerk in tricotsteek eens heel goed van dichtbij bekijkt, trek er evt. een beetje aan, dan zie je dat elke toer bestaat uit een slinger van lusjes die grijpen in de lusjes van de vorige en de volgende toer. Je kunt het ook omkeren, dan zie je hetzelfde.
Het zou toch mooi zijn als je twee van die rijen lusjes als basis zou kunnen nemen voor een dichte onderkant van een nieuw breiwerk: of het nu gaat om 3 steken naast elkaar, of 20 of meer, het ziet er gewoon mooi uit. Nou, dat kan, kijk maar:

Je ziet het misschien niet duidelijk, maar dit zijn twee rijen lusjes, om elkaar heen, en elke rij op een breinaald, zij het dan in dit geval op een flexibel stukje van een rondbreinaald. Als je hierop begint rond te breien, heb je aan de onderkant geen naad. Hieronder ga ik stap voor stap uitleggen hoe je zover komt. Mocht het niet duidelijk genoeg zijn, laat maar weten, in een reactie of via de mail, ik wil het graag perfectioneren!

Dit is het allereerste begin. Neem de twee naaldjes van de rondbreinaald (ik gebruik er eentje van 80 cm, met een kortere kan het niet) in je linker hand, en hang de draad ertussen, aan de achterkant hangt het losse eind over de naald heen. Het losse eind moet lang genoeg zijn om de helft van de steken op te zetten.
Misschien is het handig om in je achterhoofd te houden dat alle steken op de voorste naald gevormd worden door het losse eind garen, en alle steken op de achterste naald door de 'werkdraad', waarbij ze tussen de steken door steeds om elkaar 'grijpen'.

Pak nu het losse eind beet, en haal de draad naar voren ...

... tussen de twee naalden omhoog, over de voorste naald heen naar onder.Houd hem daar vast.

Neem nu de 'werkdraad' (die naar de bol loopt), haal hem (voor de andere draad langs) onderdoor naar achter, over de achterste naald heen en ertussendoor weer terug.

En dan weer andersom: je maakt zo steeds een nieuw lusje, om en om op de naalden. Elke steek wordt gevormd door de (ene of de andere) draad van achter naar voren om de daarbijhorende pen te halen: de werkdraad van achter naar voren om de achterste pen (waarbij hij dus tussen de pennen naar onder gaat), de losse draad van achter naar voren om de voorste pen (waarbij hij dus juist tussen de pennen omhooggehaald wordt, en aan de voorkant naar beneden).

Het is even een handigheidje, als je een stuk of 8 steken hebt opgezet, ziet het er zo uit.

En dit is de goede kant van de opzet. Aan de achterkant zie je het ribbeltje zitten:

Je kunt op YouTube trouwens ook filmpjes vinden waar deze manier van opzetten wordt uitgelegd (in het Engels). Zoek op 'magic cast-on' (magische opzet).
Nu ga je echt aan de gang!

Houd de pennen zo dat de gladde kant voor is. Trek de onderste pen door, zodat de steken op het flexibele gedeelte van de breinaald komen te staan. Houd links en rechts een even grote lus, dan heb je voldoende breiruimte.
Het losse eind hangt nu nog wel los om de onderste naald (laatst opgezette steek), maar omdat je met de werkdraad direct begint te breien, zet je hem daarmee 'vast'. Houd hem tijdens het breien van de eerste steken nog even met de linker hand op z'n plek.
Steek de naald in de eerste steek van de andere pen. En daar gaat 'ie dan, de pen gewoon recht uitbreien.

Als de toer klaar is, keer je het breiwerk om, zodat het eruit ziet als op de foto hierboven. Schuif nu de bovenste breipen terug in de bovenste steken, en daarna trek je de onderste breipen een stuk door, zodat het eruit ziet als op deze foto:

Nu kun je de tweede helft van de eerste toer breien. Trek de draad bij de eerste steek een beetje stevig aan, zodat er later niet te zien is waar het 'breekpunt' heeft gezeten.

Na een toertje of drie ziet het zo uit.

Door bijvoorbeeld slechts drie steken per pen op te zetten en te spelen met meerderingen (en verderop ook minderingen) kun je de leukste dingen maken! Kerstballenbreisters kunnen deze methode gebruiken voor de kerstballen waarvan de patronen op internet te vinden zijn. Verdeel dan het totale aantal steken over de twee pennen, en meerder op de gewone plaatsen, dus ook halverwege de twee halve toertjes.

Volgende keer ga ik het afhechten bespreken, dat worden gelukkig wat minder foto's...
Laten jullie me weten wat jullie van deze uitleg vinden?

Experiment nr. 1

2011-12-08T14:03:00.003+01:00

Zoals al eerder aangekondigd, doen de Achterbergen elke week een natuurkundig proefje uit het 'grote boek van Sinterklaas', zoals Chris dat noemt, omdat het boek op 5 december tussen de pakjes zat.
Het eerste experiment is alvast zeer geslaagd, niet alleen doordat klopte wat werd beloofd, maar ook doordat alle Achterbergen geïnteresseerd toekeken, zelf dingen gingen uitproberen met het glas en het water, en allerlei andere wetenswaardigheden wisten op te diepen, al gold dat niet voor iedereen.

Experiment 1
Kun je lucht zien? Hoe weten we dan toch dat het bestaat? Je kunt natuurlijk blazen, dan voel je wat, maar hoe maak je lucht zichtbaar?

Je hebt nodig: een glazen bak met een aardige hoeveelheid water erin, een glas dat er helemaal in ondergedompeld kan worden en iets wat blijft drijven: een pingpongbal, of zoals bij de Achterbergen, een walnoot.
Zet de bak water op tafel (wij deden het tijdens/vlak na het eten), en laat de walnoot drijven op het water. Zet het glas op z'n kop boven op de walnoot en duw het glas naar de bodem. Hé, de walnoot ligt op de bodem! De lucht in het glas duwt het water naar beneden.
Kantel nu het glas een beetje zodat er wat lucht ontsnapt. Nu kun je duidelijk zien dat het waterpeil in het glas iets hoger is gekomen, omdat er wat lucht uit is gegaan.

Experiment geslaagd!

Wat zal ik doen?

2011-12-07T07:22:00.007+01:00

Afgelopen zaterdag stond er een reportage in het Nederlands Dagblad over een Noors designersduo, dat de hele wereld rondreist met een collectie zelfgebreide kerstballen. Die worden dan gebreid met vijf korte naaldjes, en het schijnt o.a. in Nederland een hele rage te zijn geworden. De schrijver van het artikel vond het vooral voor beginnelingen alleen wel te moeilijk om met vijf breipennen aan de slag te gaan, MAAR dan wist hij nog niet dat je zoiets ook met een lange rondbreinaald kunt maken!

Ik wel! Gauw heb ik wat katoen opgezocht, en mijn rondbreinaald, en tadaaa daar was hij dan! Mijn eerste zelfgebreide kerstbal, van het begin tot het eind op een rondbreinaald gemaakt. Toen realiseerde ik me dat er waarschijnlijk helemaal niet zoveel mensen zijn die weten hoe dit in z'n werk gaat. En dat terwijl het helemaal niet zo moeilijk is, en er met deze breitechniek echt ontzettend veel kan:

Dit is een basiskussentje. Je ziet het op deze enkele foto niet goed, maar HET HEEFT GEEN NADEN! Niet aan de zijkant, omdat het rondgebreid is, niet aan de onderkant, omdat er een speciale opzettechniek voor is gebruikt, en niet aan de bovenkant, omdat de losse lusjes netjes aan elkaar zijn gemaasd.

SUPER!

Ja, en als je dan eenmaal aan de gang bent, dan borrelen de ideeën vanzelf op. Deze ster bijvoorbeeld, op een rondbreinaald gemaakt, van het kleine puntje onderaan af tot aan de punt bovenaan. Wel tijdens het breien opvullen, dat kan natuurlijk achteraf niet meer...

Zouden er mensen zijn die graag willen weten hoe je dit kunt maken? Laat maar weten, bij voldoende animo wil ik best af en toe een logje daaraan wijden!

Dan komt er ook nog een kerstboompje met ballen, een hartje, (paas)eieren, een strandbal, etc. etc. etc.

Alvast een foto van een hartje (later toegevoegd):

ook later toegevoegd: kleine kerstboom met ingebreide kerstballen

en een vijfpuntige ster (een probeerseltje dat er toevallig veelbelovend uitziet)

het hart kan ook heel stoer:

of met zachtere lijnen (en een zachter kleurtje):

Gezellig middagje

2011-12-06T21:43:00.000+01:00

Geheel onverwachts konden de Achterbergen gisteren al om drie uur 's middags beginnen met het vieren van het sintfeest. Kwam dat even goed uit! Gauw de mand met pakjes bij de voordeur gezet, Gido mocht aanbellen en daar ging het.

En gezellig was het! En er was ook genoeg tijd om een en ander uit te proberen.

's Avonds hebben we lekker zitten boetseren met marsepein. Zoals deze papegaai, die Elwin helemaal zelf heeft bedacht. Schitterend he?

En daarna hebben we nog Stapelwoord gedaan. Ook leuk.

Sinterklaas bij de Achterbergen

2011-12-05T10:52:00.001+01:00

Wat doe je nu met sinterklaas in zo'n groot jongensgezin? Tja, dat is wel een punt. Elke verjaardag groeit de berg Playmobil, Knex, Technisch Lego, spelletjes, etc. etc. aan, dus eigenlijk zijn zoveel nieuwe spullen erbij niet erg welkom. En het is toch ook de bedoeling dat je een gezellige gezins-avond hebt, niet dat iedereen hebberig zit te wachten op z'n eigen cadeautje, dat snel openscheurt en er dan achter komt dat iemand anders iets mooiers/groters/duurders heeft? Al jaren geven de Achterbergen daarom cadeaus die voor het hele gezin, of voor een groot gedeelte daarvan, leuk zijn. Zodat iedereen op school kan vertellen: ik heb een Wii-spel, Playmobil en etc. gekregen. En zodat iedereen tevreden kan zijn.

Dit jaar doen we er nog een schepje bovenop: we geven niet zozeer veel nieuwe dingen, we gaan vooral samen dingen doen vanavond: spellen die we misschien al lang in de kast hebben liggen, maar die toch niet vaak gebruikt worden. En ja, tussen de pakjes zit ook nog wel een spelletje (Angry Birds in het echt) dat waarschijnlijk hoge ogen gooit. Letterlijk dan. Verder gaan we weer boetseren met marsepein, dat beviel vorig jaar erg goed. Ieders creativiteit komt dan op een verschillende manier naar boven, leuk.

Tussen de cadeautjes zit ook een boek met natuurkundige proeven. De bedoeling is dat de Achterbergen elke week één experiment gaan uitvoeren. Samen dus. Wat zullen ze allemaal knappe koppen worden. Leuk blogvoer ook trouwens hoef ik ook één keer per week geen blogonderwerp meer te zoeken.

Glutenvrije kruidnootjes zijn gisteren hoogstpersoonlijk door Irene gebakken. De helft ervan heeft ze bovendien door de gesmolten chocola gehaald, dan zijn ze toch wel veel lekkerder, want de gewone kruidnootjes zijn glutenvrij wel erg droog geworden (we gebruikten een gewoon recept, waarbij we de bloem vervingen door glutenvrij meel).

Elwin, Frank en Gido hebben net op tijd hun schoolsurprise af, een met hulp van Jan (die dit weekend thuis was en alvast zijn chocoladeletter heeft gekregen, vandaar dat die letter niet op de foto staat...), een met hulp van Harry, en ik mocht ook helpen bij één surprise. Dichten is altijd leuk, maar als er veel tijdsdruk is, kun je dit Achterbergse trucje gebruiken: maak voor een van de surprises een leuk gedicht, en kopieer het gedicht voor de andere surprise, waarbij de cruciale woorden die over het onderwerp gaan, vervangen worden. Ook al zitten ze op dezelfde school, niemand zal er last van hebben.

Een lichte maaltijd vooraf (met rijst, want daarna heb je zó weer trek), en er past nog wel wat bij van de marsepein, chocola, taaitaai, banketletter etc.!

Daarnet samen met André alle cadeautjes ingepakt (toch nog een grote mand vol), de Achterbergen zijn er klaar voor!!

Wat een dag

2011-12-02T20:48:00.000+01:00

Soms heb je van die dagen, dat je de hele dag maar doorrent zonder dat er nou echt iets uitspringt om op het weblog te zetten. De stapel strijkgoed die er nog steeds ligt? Niet zo interessant. Dat Danny met de gekregen waardebon een cadeautje mocht gaan kopen? Niet erg interessant. Dat Jan plotseling een berichtje stuurde of hij dit weekend thuis zou komen? Heel erg leuk, maar toch niet zo dat je denkt, dat zet ik op het blog. De manier waarop Bart naar zijn grote broer rende, toen die eenmaal in de kamer kwam? Ja, dat hadden we eigenlijk moeten filmen! Niet gedaan. De rit met vier Achterbergen naar de club? Niet zo interessant. De boodschappen daarna? Helemaal niet interessant. De mededeling toen ik thuiskwam dat Bart was uitgegleden en een van zijn voortandjes heeft ingeslikt? Ja, dat is dan weer wel interessant misschien. En heeeeel zielig! Vooral dat ik er niet bij was...

Uit de schooltas

2011-12-01T20:26:00.000+01:00

Een feestje!

2011-11-30T20:45:00.000+01:00

Groot feest vandaag voor Danny! Hij is alweer zes jaar geworden. Elk jaar weer in de drukke tijd voor sinterklaas, maar omdat het deze keer op woensdag was, mocht hij toch maar direct ook een paar vriendjes uitnodigen. Het werden er drie, en dat was wel zo relaxed!
Van tevoren had ik me niet zo druk gemaakt over wat we zouden doen. Er was boetseermarsepein in huis, en als dat gedaan was, zouden we spelletjes kunnen doen. En niet al te laat weer naar huis.
Maar zoals dat gaat met de jeugd van tegenwoordig: de vriendjes (en Danny!) hadden zo hun eigen wensen en plannen. Ze wilden helemaal niet met marsepein boetseren. Al snel zaten er twee op de trampoline, en de anderen speelden binnen met het Achterbergse speelgoed. Ook goed, dan ging ik wel alleen met marsepein boetseren. Maar zoetjesaan kwam de een na de ander ook gezellig aan tafel zitten, en aan het eind van de middag hadden ze toch allemaal meegedaan.

Lekker ontspannen dus, zo mag het nog wel een keer! En dat ondanks dat Danny gisteren op school nog zo boos op een van de vriendjes was, dat hij hem zei dat hij niet meer op Danny's feestje mocht komen... Je weet wel, dat zeggen die kleuters altijd als ze boos zijn - alleen was Danny even vergeten dat hij dat beter niet kan zeggen vlak nadat er uitnodigingen zijn uitgedeeld... :-)

Bak- en knutseldag(en)

2011-11-29T14:42:00.001+01:00

De Achterbergen hebben het helemaal te pakken van het taart- en cakepop-virus. Gelukkig is Danny morgen jarig, dus konden we even helemaal voluit gaan:

traktatie voor de kinderen uit groep 1 en 2

de juffen krijgen een hartje
met een marsepeinen strikje

en voor thuis hebben we een keer een taart met kleurstof

(hoewel de botercrème in de kom veel groener was dan op de cake)

dino is gemaakt door een ronde cake op een bepaalde manier in stukken te snijden en weer aan elkaar te plakken!

Blij dat het klaar is...

Kokostraktatie

2011-11-28T16:05:00.000+01:00

Op het vliegveld van Torp hadden we vorige week dankzij de mist ruim de tijd om rond te kijken in de diverse winkeltjes. Er was een grote bak vol met afgeprijsde Noorse boeken (voor 10 kronen per stuk, normaal zo ongeveer 400 kronen). Twee daarvan pasten nog wel in mijn bagage.
Tijdschriften in een andere taal zijn meestal ook erg leuk, daarvan ligt nu ook een gezellig stapeltje onder de salontafel. En in deze tijd voor kerst zitten daar ook nog allemaal leuke recepten bij. Een daarvan sprong er gelijk uit, omdat het een van de weinige glutenvrije recepten uit het boekje was, het zijn dan ook geen koekjes, maar meer een soort cadeautje - kokossnoepjes.

Omdat ze zo supersimpel te maken zijn: een paar ingrediënten mixen, in vormpjes doen en in de koelkast laten opstijven, geef ik hier het recept. Het originele recept staat trouwens ook op internet.

De Achterbergen vonden de helft van de hoeveelheid in het recept ook wel genoeg, daarvoor mengden we 75 g slagroom met 125 g poedersuiker, daarna ging er 90 g geraspte kokos door. Een paar druppeltjes groene kleurstof hadden we toevallig ook in huis (daar maken we morgen een drakentaart mee voor Danny's verjaardag). Alles goed mengen, en in vormpjes drukken, wij gebruikten ijsblokjesvormpjes van siliconen. Hierna in de koelkast zetten tot het voldoende is opgesteven, officieel 5 uur, maar de volgende dag is toch beter. Druk ze voorzichtig uit de vorm, evt. nog versieren met gesmolten chocola. Een schitterend zoet cadeautje - voor je gezin of voor anderen! Wel in de koelkast bewaren natuurlijk, en niet al te lang, maar dat is vast geen probleem!

20-minutengesprek

2011-11-24T20:23:00.000+01:00

De lagere-schoolgesprekken hebben de Achterbergen ook weer achter de rug. Over Chris, Danny en Elwin een 10-minutengesprek, met Gido samen een kwartiertje met de juf over het voortgezet onderwijs praten, en vanavond was ik op de school van Frank, waar maar liefst 20 minuten is uitgetrokken per leerling.

Frank is gelukkig lekker losgekomen op zijn nieuwe school. De juffen genieten erg van zijn taalvondsten (zou het in de familie zitten dan?), zoals niet 'goedemorgen' zeggen, maar 'goede vandaag'. En hij kan goed meedoen. Wat in de klas aan hem opvalt, is zijn starheid, dat hij zich in conflictsituaties vastklampt aan een (foutief) idee zonder het los te willen laten. Daar moeten we aan werken, dat hij stukje bij beetje leert om dingen ook los te laten. Al met al denk ik dat we heel blij mogen zijn dat hij daar zit - ook al moet hij een paar uur per dag in een taxi zitten. Maar ook daar leert hij van!

En zijn haar moet worden geknipt.

Het leukste van weggaan ...

2011-11-23T18:39:00.000+01:00

is weer thuiskomen! En al helemaal als je naar een echtparenweekend bent geweest waar je duizenden geloofsgenoten hebt gezien, vele daarvan gesproken en een paar daarvan extra goed hebt leren kennen. En het is heel lastig om daar een kort verslagje van te maken...

Waarom is het thuiskomen zo leuk? Wel, omdat we heel veel gehoord hebben waar we in onze eigen dagelijkse praktijk wat aan hebben. We hebben geloof voor de omstandigheden die minder makkelijk zijn, we zijn enorm bemoedigd om gewoon op onze eigen plek trouw te zijn in alle kleine dagelijkse omstandigheden, omdat we gehoord hebben dat God rijkelijk loont. Er is ons gewezen op het belang om tijd te hebben voor de kinderen - niet te veel op onze schouders te nemen buiten het gezin (en dat heb ik best nodig, zo'n vermaning!). We hebben gehoord dat je soms moet strijden als een leeuw (dat had ik eigenlijk al ervaren, maar juist daarom is het ook een bemoediging).

Maar ja, hoe vat je zes uur samenkomst en een langdurend feest met allerlei bijdragen samen in één blogje... en dan het thuiskomen nog!

Of we überhaupt zouden thuiskomen, was zelfs nog de vraag met al die mist. Diverse vluchten waren geannuleerd, en het leek er even op dat ons eigen vliegtuig, dat met veel vertraging eindelijk onderweg was van Amsterdam naar Torp, weer was teruggekeerd naar Amsterdam. Dat kan je zo mooi zien op de website van de KLM, waar de status van al hun vliegtuigen elke tien minuten wordt aangepast. En omdat je op de luchthaven tegenwoordig gewoon internet hebt, kun je dat dan zien. En gewoon rustig afwachten. Gelukkig bleken we gewoon naar Amsterdam te kunnen, al was het dan drie uur later dan gepland.

En het thuiskomen? Jan, die na vier dagen oppassen 's avonds laat nog terug wil naar Stadskanaal, omdat hij dinsdag weer moest werken. Irene, die voor de twee thuisblijfbroertjes iets lekkers had gemaakt. Harry, die heerlijk de tijd had gehad voor de computer. Gido, die bij zijn beste vriend had gelogeerd en drie keer patat had gegeten. Frank, die thuis het rijk bijna voor zich alleen had gehad. Elwin, die vier dagen de piano had gemist, maar gelukkig met zijn vingers op de tafelrand van zijn logeeradres had kunnen spelen. Danny, die het heel leuk had gehad bij zijn klasgenootje, maar onverwachts maandagmiddag uit school mee naar huis ging met Jan en Chris, en dus het hele end heeft moeten rennen. Chris, die alles prima vindt en allang sliep toen we thuiskwamen. En Bart, die een paar dagen bij twee andere peuters en twee oppassen heeft gelogeerd, en zondagavond al thuis was gebracht omdat hij het welletjes vond. En waarover we van de oppassen een lang verslag met foto's hebben gekregen (leuk!).

En nu probeer ik me een slag in de rondte te werken om het huis en de was weer op orde te krijgen. En heb daardoor nog niet zoveel tijd gehad om een blogje te schrijven...

Gido wordt groot

2011-11-16T20:39:00.002+01:00

Volgend schooljaar zit de vierde Achterberg niet meer op de lagere school. Helaas voor Irene gaat hij niet naar dezelfde scholengemeenschap als waar zij dan nog zit, bij Gido past veel beter een meer praktijkgericht onderwijs.

Vandaag hadden we samen een gesprek met zijn juf over de schoolkeus. En daarna had ik een gesprekje met Gido in de auto. Over verschillende mensen: sommigen werken graag met hun handen, en anderen werken graag met hun hoofd. En dat je gewoon moet kiezen wat het beste bij je past.

Degene die heeft bedacht dat met je hoofd werken beter is dan met je handen, is een grote flapdrol. Ik ken mensen die met hun handen werken en veel gelukkiger zijn in hun leven, en ook veel meer geld verdienen, dan menig ander die denkt met zijn hersens te werken. Andersom kan ook trouwens.

Voor Gido lijkt deze weg dus het beste te zijn. En hij is daar heel content mee. Binnenkort gaat hij met zijn klas op bezoek bij de school van zijn keuze (grappig genoeg heeft een oom van hem daar ook op gezeten!). En begin volgend jaar gaan we samen ook nog naar de open dag. Leuk!

NB De komende vijf dagen hebben we hier blogpauze, want van vrijdag tot en met maandag zit ik met André in Noorwegen!!

Wachten op de zon

2011-11-15T19:58:00.000+01:00

Vandaag is het dinsdag. En dan heeft Gido trompetles in de stad. In dat krappe half uurtje kunnen de andere Achterbergen mooi af en toe mee om hun spaargeld te besteden.

Frank is tegenwoordig helemaal niet meer zo van de Technisch Lego. En ook niet meer van de Bakugan, Ben10 en dat soort dingen. Nee, Frank heeft ontdekt dat hij het leuk vindt om dingen in elkaar te zetten.

Gelukkig hadden we al lang een catalogus in huis van een speelgoedwinkel, dus Frank heeft goed na kunnen denken over wat hij wilde kopen. Vandaag wist hij het zeker: een bouwpakket waarmee je een helicopter kunt bouwen op een platform, met een zonnepaneeltje waardoor er dan van alles gaat draaien.

Binnen een uur had hij hem al in elkaar gezet. En nu maar wachten tot het paneeltje genoeg zonnekracht heeft verzameld...

Overtekenen

2011-11-14T18:14:00.000+01:00

Dus daarom moest ik een kleurplaat van een cobra uitprinten.

Elwin wilde hem zelf tekenen.

En dan is het wel zo handig als je een lichtbak hebt.

Of een raam.

Enge traktatie

2011-11-11T22:50:00.001+01:00

Cakepop met marshmallow fondant

Het is zó leuk hè, dat uitproberen. De ideetjes dwarrelen maar door je hoofd en als je dan op internet een recept tegenkomt om zelf rolfondant te maken van marshmallows en poedersuiker, dan probeer je dat toch gewoon even uit? De cakepops, die zwart zijn omdat ze van Oreokoekjes zijn gemaakt (gewoon 225 gram Oreokoekjes heel fijn verkruimelen en mengen met 100 gram roomkaas, op laten stijven in de koelkast of vriezer en er een stokje in duwen dat je eerst even in gesmolten chocola hebt gedipt, hiervan maak je zo'n 18 stuks), lagen al te popelen in de vriezer.

Ik heb nog nooit eerder met fondant gewerkt dus ik weet niet hoe 'normaal' fondant zich gedraagt, maar dit fondant is heel elastisch. Ik rolde het zo dun mogelijk uit (want tja, het is vooral suiker) en heb er met een schone schaar cirkels uit geknipt. Met een klein beetje gesmolten chocola boven op de cakepop plak je het kleedje vast, en dan vouw je het keurig in een paar mooie plooien naar beneden. Met een rietje steek je gaatjes uit voor de ogen. De rondjes blijven wel zitten, maar die kun je er dan met een prikkertje makkelijk uithalen. En opeten natuurlijk.

Leuke opleiding voor computerjongens

2011-11-11T14:49:00.000+01:00

Van zijn decaan had Harry de tip gekregen om te gaan kijken bij de opleiding Game artist (oftewel gamedesigner), en hoewel de open avond informatie gaf over zo'n tien opleidingen, stevende hij direct af op het lokaal waar we meer informatie over deze opleiding konden vinden. En ik moet zeggen, het is best leuk. Computerspellen zijn allang niet meer alleen voor de spelletjesindustrie - ook reclamebureaus maken er gebruik van voor de meest uiteenlopende doelen. En er komt geen eind aan de mogelijkheden: wat denk je van een spelletje waarin een kind wordt voorbereid op een of ander medisch onderzoek? The sky is the limit!

Bij de opleiding Gamedesigner leer je om de omgeving van een spelletje te ontwerpen. Een 2D- of 3D-wereld waarin het spel moet plaatsvinden. Het is heel creatief en dat vindt Harry juist zo leuk. De opleiding werkt nauw samen met die van Gamedeveloper, waar de leerlingen het programmeerwerk erachter leren. Zodat de een niet doet wat volgens de ander niet kan. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Een van de docenten gaf ons alle informatie die we wilden, plus de tip om met behulp van het gratis te downloaden programma Game Maker alvast wat spelletjes te ontwerpen, zodat Harry zeker weet dat dit is wat hij wil, en zodat hij die spelletjes kan meenemen als hij voor gesprek moet komen na aanmelding. Want je moet wel door een soort commissie.

Eigenlijk wilde Harry toen wel naar huis, maar ik wilde nog graag even verder rondkijken. Zo kregen we een presentatie van de opleiding waar je leert films maken, met allerlei leuke effecten erin. Na die presentatie gingen we toch echt naar huis. Waar we aankwamen toen onze parkeerbon nog geldig was...

Thuis werd direct Game Maker gedownload (leuk om op de Wikipedia het verhaal erachter te lezen!) en Harry kon zich alvast gaan oriënteren. Nou, ik ben benieuwd!

't Kan raar lopen

2011-11-10T15:23:00.000+01:00

Eerst kwam er een Achterbergje - drie jaar later kwam de tweede - en het derde Achterbergje werd nog eens een jaar later geboren.

En nu gaat het derde Achterbergje als eerste zich serieus oriënteren op een vervolgopleiding!

Vanavond gaan we samen naar de grote stad, om eens rond te neuzen bij een hele leuke opleiding (denkt hijzelf). Het heeft te maken met computerspellen, altijd leuk natuurlijk. Nou, ik ben benieuwd!

Voorpret

2011-11-09T21:19:00.000+01:00

Niet aankomend weekend, maar het weekend daarop gaan André en ik weer samen naar het echtparenweekend in Noorwegen (van onze gemeente). Vier dagen lang met z'n tweeën, terwijl de oudste drie thuis op Chris en Frank passen, en de andere jongens uit logeren gaan.

Voor de gastgezinnen hebben we alvast een leuk en vooral lekker pakketje samengesteld, zo leuk om te doen!

En zo komt het steeds sneller dichterbij (lijkt het wel).

Lekker bezig

2011-11-08T20:30:00.001+01:00

Het lijkt erop dat de Achterbergen zich vastgebeten hebben in een nieuwe hype. Die van de cake pops. Dat is ook zo. Letterlijk dan. Het is namelijk wel zo fijn als je een recept vindt dat beter bij je past dan zo ontzettend veel suiker, hoe lekker dat af en toe ook is. Daarom zijn we vandaag maar meteen overgegaan op het volgende probeersel: verkruimelde Oreo-koekjes met roomkaas. Volgens mij kan het met alle soorten droge of minder droge koekjes, als je maar een deeg krijgt dat lijkt op de PlayDoh van de kinderen. En dat doet het met Oreo. Voor de nieuwsgierigen: de verhouding is 225 g koekjes op 100 g roomkaas. Lekker kneden en balletjes rollen. En door de gesmolten chocola halen. Etcetera.

En als je dan toch aan het boetseren bent, kun je dit ook proberen:

Onze eerste cakepops

2011-11-07T11:07:00.001+01:00

Het kan haast niemand zijn ontgaan: cupcakes zijn een echte trend geworden in Nederland. Het liefst versierd met rozen of andere mooie dingen van botercrème of fondant. En dat is allemaal leuk en wel, maar iemand moet het wel opeten. En diegene krijgt dan wel een enorme hoeveelheid vet en suiker binnen. Toen Danny vertelde dat hij graag cakejes wilde uitdelen op zijn verjaardag eind november, was ik dan ook blij dat ik deze variant van de cupcake tegenkwam op internet: cakepops! Bolletjes gemaakt van cakekruimels met daardoorheen glazuur, botercrème of een roomkaasmengsel, gedoopt in chocola en versierd met strooisel, marsepein, fondant etc. En hoewel het nog steeds echte suikerbommetjes zijn, zijn ze toch door hun formaat letterlijk en figuurlijk te behappen.

Op internet vind je vele recepten, maar als je wilt weten wat de Achterbergen hebben gedaan (ja, de jongens vinden het heel leuk om mee te helpen!), dan moet je doorlezen. Het is bovendien de makkelijke variant, met een gekochte cake, en als stokjes heb ik in plaats van de dure lolliestokjes van de speciaalzaak gewoon lange houten prikkers gekocht (100 voor 40 cent), en André heeft er eerst de scherpe puntjes afgezaagd, en de stokjes daarna doormidden gezaagd met een fijn zaagje (allemaal tegelijk in zo'n verstekbakje), dus wij hebben er 200.

Voor de frosting (glazuur) heb ik een officieel recept van Martha Stewart gebruikt. Zij is een autoriteit op taartgebied dus zij kan het weten. Doe 200 gram poedersuiker in een kom (jawel, dat is bijna een hele bus). Doe er een eetlepel melk bij (dat is 15 ml/gram), en 30 gram zachte boter, plus een piepklein snufje zout. Zelf deed ik er nog wat druppels citroenaroma bij. Alles mengen, maar wel voorzichtig want het stuift! Dan 250 gram van een gewone hotelcake afsnijden. Deze cake zo klein mogelijk verkruimelen, kan met de hand, maar ook met de staafmixer. De cakekruimels door de frosting kneden tot je een mooi egale klont hebt. Van dit deeg worden balletjes gedraaid, wij hadden er 23 (afgewogen per 20 gram) plus een heel lekker restje. Nu kun je met een prikkertje alvast een gaatje in elk balletje prikken, en dan moeten ze goed koelen om op te stijven. Als je tijd hebt, een nachtje in de koelkast, anders een kwartiertje in de vriezer.

Op de foto zie je dat het buitenlaagje nogal gedropen heeft. Dat doe ik dus niet weer, dus dat recept geef ik er niet bij (ganache). Maar eerst moeten de stokjes er nog in. Hiervoor een klein beetje chocola smelten in de magnetron of boven heet water. De stokjes een klein stukje in de gesmolten chocola dopen en in het koud geworden cakeballetje duwen (tot de helft van het balletje). Op hun kop even laten uitharden (dat kan heel makkelijk in een eierdoos die je hebt bekleed met folie). Zet de cakeballetjes in de koelkast om ze stevig te houden.

Daarna wat meer chocola smelten (als je dat in de magnetron doet, moet je elke 20 seconden even roeren om het goed in de gaten te houden anders verbrandt het). Mijn chocola was niet dun genoeg, dan kan er wat plantaardige olie bij (klinkt gek maar je proeft het niet). Haal ongeveer vijf lollies uit de koelkast. Nu doop je er eentje helemaal onder in de gesmolten chocola, en dan haal je hem er snel weer uit. Het teveel aan chocola loopt er nu af, om dat een beetje te helpen tik je zachtjes op de hand die het stokje vasthoudt. Denk je dat hij klaar is, dan draai je hem om en je prikt het stokje in een blok piepschuim (hadden we niet in huis! wij namen een eierdoos met een brok oude klei onderin, maar we kwamen er later achter dat een doorgesneden aardappel ook fantastisch werkt), en je laat hem verder uitharden. Dan de volgende. Zelf smolt ik niet te veel chocola tegelijk, in een smalle beker om een beetje hoogte te krijgen, maar het kan ook met een grotere hoeveelheid tegelijk die je bijvoorbeeld boven heet water vloeibaar houdt.

Voor het versieren kun je verschillende dingen doen. Het makkelijkst is om de lollie direct na het dopen nog even te dippen in een kommetje met strooisel. Maar met boetseermarsepein (kocht ik bij de C1000) of met fondant kun je natuurlijk ontelbaar veel kanten uit. De versieringen heb ik vastgeplakt met een klein beetje gesmolten chocola.

Overigens kun je op Youtube veel filmpjes vinden over hoe je cakepops maakt!
Onderstaand een probeersel voor de traktatie van Danny. Voor een hele klas wel wat veel werk, dus ik ga ook nog andere dingen proberen. Zoals een negerbaby met een fopspeen. Iemand anders nog ideeën wat je van een bruin bolletje kunt maken?

In ere hersteld

2011-11-04T15:15:00.000+01:00

Deze keukenmachine kregen we twintig jaar geleden als huwelijkscadeau van mijn bazen. We werkten met drie secretaresses voor een groep van zeven artsen, en die artsen stuurden mijn beide collega-secretaresses naar de stad met de opdracht om het duurste cadeau te gaan kopen dat in ons verlanglijstje stond. En dat was de keukenmachine.

Je begrijpt misschien dat ik in die twintig jaar héél zuinig was op de keukenmachine. En hem slechts sporadisch gebruikte. Of misschien begrijp je dat niet. Inmiddels hebben de Achterbergen de keukenmachine herontdekt. Want hij kan veel. Deeg maken voor koekjes of taart, groente raspen, en vandaag kwam ik op het lumineuze idee om de winterwortels voor de hutspot met de patatsnijder te doen. Flits, flits, klaar.

Ergens in mijn achterhoofd was ik er nog steeds niet van doordrongen dat ik voor een groot gezin moet koken. En dat het gebruik van zo'n machine dan echt wel gerechtvaardigd is. Gek he...

Veilig fietsen

2011-11-03T20:18:00.000+01:00

Op een of andere manier moeten de Achterbergen elk jaar weer nieuwe fietslampjes kopen. De lampjes van vorig jaar die het deden, zijn weet ik waar, en de lampjes die netjes in de doos met fietslampjes zitten, doen het niet.
Afijn, vandaag zijn er weer heel wat lampjes aangeschaft, zodat de Achterbergen veilig naar school en de voetbaltraining kunnen. En terug. Zonder kans op een boete (want controleren doen ze wel bij de middelbare scholen!). Het is de vraag of het voor de veiligheid zo ontzettend helpt, want als ik in de auto rijd, vind ik vaak dat de fietsen, ook met lampje, vooral van de voorkant niet goed zichtbaar zijn.
Zelf doe ik altijd zo'n reflecterend vestje aan als ik 's morgens de kranten doe. Daarin voel ik me veel veiliger dan met die lampjes op de fiets. Tot nu toe deed ik dat zelfs zonder licht op de fiets (de koplamp die je onderaan ziet, doet het niet meer), maar vandaag heb ik toch maar een fietslamp voor op de krantenmand aangeschaft.

Ziet er luxe uit he?

Dankdag oftewel hoe houd je een wervelwind in bedwang

2011-11-02T18:25:00.000+01:00

Vandaag is het dankdag. Dat betekent een kerkdienst voor de lagere-school-Achterbergen. En daar zijn ze niet aan gewend. Chris, die net 4 is geworden, al helemaal niet natuurlijk. Weet je wat, vandaag ga ik eens een keertje wel mee.

Bart kon in De Ark bij de twee andere peutertjes lekker spelen, en ik ging tussen Chris en Danny zitten, die al op de voorste rij waren gepoot - heerlijk in het zicht van iedereen.

Zelf vond ik de dienst helemaal niet saai: een heleboel zingen en kortdurende andere onderdelen en een levendige preek. Chris en Danny dachten er heel anders over. Gelukkig was Danny nog wel (steeds) tot de orde te roepen, maar Chris was een ander verhaal. Het eerste kwartier was een makkie, hij zat vol ontzag alles in zich op te nemen wat hij om zich heen zag. Maar toen hij dat wel gezien had, liet hij zich maar eens op de grond zakken tussen de banken. En ging op het gangpad ernaast liggen. Helaas, dat mocht niet van zijn moeder, dan maar de jassen op de grond trekken, die over de leuning van de bank gehangen waren. En de jassen op het gangpad leggen. En de schooltas van Danny. En de schoenen uitdoen. En de sokken. Etcetera.

Nou ja, hadden de andere klassen een gratis voorstelling.

Nog een gevoelig lesje

2011-11-01T19:20:00.000+01:00

Omkijken tijdens het rijden - niet doen! Helaas moest Elwin aan den lijve ondervinden wat er kan gebeuren als je het toch doet, op de fiets wel te verstaan. Even nadat hij naar een klasgenootje was vertrokken om een toneelstukje in te studeren over een bezoek aan de dokter, kwam hij alweer terug, met een groot gat in zijn kin en een halve voortand lichter.

Dat werd een bezoek aan de dokter 'in real life', om zijn kin te laten lijmen, en daarna door naar de tandarts, om de afgebroken tand te laten aflakken (zodat de breuklijn beschermd is). Later wordt gekeken wat er aan de tand gedaan kan worden.

Inderdaad een gevoelig lesje - ik vind dit veel erger dan een auto in de kreukels!

Vijftien kaarsjes

2011-10-31T18:39:00.000+01:00

Vijftien kaarsjes op tafel - gelukkig is de zomertijd weer afgelopen zodat ze heerlijk tot hun recht komen.

Harry was zaterdag jarig, maar omdat we toen met de helft van het gezin de hele dag weg waren, hebben we het zondag gevierd. Met spaghetti (uiteraard, want het is Harry's verjaardag).

Te elfder ure bedachten we ook nog welk cadeau we hem konden geven: een scheerapparaat! Hè gelukkig, daar waren heel wat hoofdbrekens aan vooraf gegaan - ook meneer zelf wist niet waar het hem aan ontbrak. Misschien prettig, maar niet zo praktisch als je bijna jarig bent...

28 oktober!

2011-10-28T22:03:00.000+02:00

't Is genieten van Frank zo op de vroege ochtend. Dan heb ik hem een half uurtje helemaal voor mezelf en dan kan het bijvoorbeeld zo gaan:

Frank, nu hebben we alweer een week gehad na de herfstvakantie, wil je weten hoe lang het nog duurt tot de volgende vakantie?
Ja hoor.
Maar eigenlijk gebeurt er nog heel veel voor die tijd. Harry is nog jarig, en Danny, en Bart. Het wordt ook nog sinterklaas, en papa en ik gaan nog naar Noorwegen. Eigenlijk hoeven we dus niet af te tellen tot de kerstvakantie.

En, even later zeg ik: eens even kijken, vandaag is het 28 december.

Zegt Frank heel droog: dan heb je wat gemist.

Kleine prinsjes worden groot

2011-10-27T20:05:00.000+02:00

Het kleine Bartje is akelig snel op weg een echte Bart te worden. En dan houdt hij zich nog in ook. Hij doet niet zoals zijn grote broer Chris, die met 10 maanden al over de boxrand en uit bed klom. Nee hoor, hij heeft keurig gewacht tot hij zelf de twee spijlen uit zijn bed kon trekken (dat is ook de bedoeling hoor, dat die spijlen eruit kunnen). En dat was vandaag.

En nu kan hij zelf uit bed komen. En er zelf in klimmen.

Denk nou maar niet dat hij heel lief en schattig is. Nadat deze foto's genomen waren, ging ik naar beneden, maar Chris en Bart bleven boven. Fout, nooit doen! Het bleef wel heel erg rustig... Toen ik eindelijk ging kijken, lag de inhoud van de meeste commodelades over de vloer, de lades zelf waren eruit gehaald, de heren hadden erin gezeten ook want de bodems zaten los, en de hele voorraad luiers lag uit de verpakking (en dat waren er een heleboel), in het bed, onder het bed, in een mand, in de losse laden, etc. etc.

Ach, eigenlijk toch wel lief en schattig!

Beschuiten en bacteriën

2011-10-26T20:01:00.000+02:00

Danny, wat wil je als ontbijt?
Ik heb zin in een rondje eten.

En dan moet ik maar begrijpen dat hij daarmee een beschuit of een rijstewafel bedoelt (en géén brood).

Filosofisch is hij ook:
Mam, voor God zijn de mensen als mieren.
En de mieren zijn voor God als bacteriën.

Apple crumble

2011-10-25T20:13:00.003+02:00

Dit recept wekt goede herinneringen aan mijn tijd in Engeland, lang geleden...

Kook een grove appelmoes en doe een lekkere laag in een vorm. Hoeveelheid naar eigen wens. Voor de kruimellaag doe je 150 g bloem en 75 g koude boter in een kom. Snijd de boter met twee messen in piepkleine stukjes, totdat er geen losse bloem meer te zien is. Doe er dan 125 gram suiker door (ja, dat was ik dus vergeten deze keer, vandaar dat de suiker er los bovenop ligt...) en strooi de kruimels over de appelmoes.

Zet de vorm 40 minuten (bij ons duurde het 50 minuten) in een oven van 200 graden, tot de korst een lekker kleurtje heeft.

Bij de Achterbergen zat er een klein potje met glutenvrije applecrumble in het midden (omdat we maar een klein oventje hebben paste het er niet naast). Zelfde recept, alleen andere hoeveelheid :-)

Zou ik nog bijna vergeten erbij te zetten dat dit toetje superlekker is met een bol vanille-ijs! Of, zoals ze volgens mij in Engeland doen, met custardsaus.

Afgelopen zondag hebben we Gido's uitgestelde verjaardag gevierd met tomatensoep, patat en spareribs, en dit toetje. Helemaal door Gido zelf bij elkaar gezocht. Hiep hiep hoera voor Gido, die alweer 12 is geworden!

Het is alweer voorbij...

2011-10-24T21:18:00.000+02:00

En toen waren alle Achterbergen behalve Jan weer bij elkaar. Thuis wel te verstaan. Met een hoop mooie herinneringen en een paar foto's.

Uiteindelijk was ik met de zes jongste zonen op Pagedal, toch nog een gevarieerd gezelschap als je naar de leeftijden kijkt. En als je naar de interesses kijkt ook. Zo ging Gido heerlijk voetballen en zwemmen met zijn vriendjes, Frank bleef liever in het huisje, ook als ik met de andere jochies iets ging ondernemen. Zonder computer (!), maar met een stapel tekenpapier (waar je ook leuk vliegtuigjes van kunt vouwen) en een bak met magneetjes (die we dus heeeel vaak door het hele huisje van de grond konden gaan zoeken). Erg leuk dus (en dat meen ik).

Mooi weer hadden we ook! Het regende geloof ik maar een halve dag. Vlak voor ons huisje was een speelplaatsje met een héérlijke schommel. Zo'n groot spinnenweb zeg maar. Groot genoeg voor een mama met twee kleine jongetjes. En dat schommelt lekker!

Gelukkig lagen er ook een stuk of drie schepjes.

Al met al een pittig weekje voor een alleenstaande moeder met zes ondernemende knaapjes, maar zeker de moeite waard!

Herfstvakantie

2011-10-14T20:09:00.000+02:00

Het is herfstvakantie bij de Achterbergen! En ik ga met zeven zoons vijf dagen naar Pagedal. Daar is zoveel te doen dat ik het niet kon maken om gewoon thuis te blijven, bij André die gewoon doorwerkt en bij Irene die ook gewoon door moet werken voor school.
Het wordt vast gaaf: adventure middag, kinderbioscoop, lasergame by night, lampionnen knutselen en optocht, voetbalwedstrijd, kinderbingo en een bakkerij. En ook nog een feestelijke samenkomst.

Hopelijk zijn de appels eindelijk rijp als we terug komen; op de foto zie je het niet goed, maar het boompje hangt nog best vol en ze willen er maar niet makkelijk afkomen, al is de smaak nu wel beter dan vorige week.

Allemaal een heel fijne herfstvakantie gewenst en tot daarna!

Een feestje!

2011-10-13T16:08:00.001+02:00

Vandaag precies 20 jaar (en 2 dagen) geleden trouwden André en ik. Onwetend van alles wat er op ons pad zou komen, maar in het vaste vertrouwen dat het goed zou gaan.
Was het de mooiste dag van ons leven? Niks hoor, het leven is daarna alleen maar mooier geworden. Nog afgezien van alle Achterbergjes die er zijn gekomen, is het tussen André en mij ook mooier geworden. We zijn met elkaar vergroeid geraakt - inderdaad, net als die twee bomen op de foto. Is dat niet geweldig?

Wil je het geheim van een gelukkig huwelijk weten? Dat kan ik je wel vertellen, maar een goede vriendin van mij heeft dat ook al gedaan, kijk hier maar.

Van harte aanbevolen!

Parkeerplaats te huur

2011-10-12T16:21:00.000+02:00

Die Achterbergen toch. Blijven ze maar zeuren over hun auto. Alsof er geen belangrijkere onderwerpen bestaan.

Sorry, we zullen er na vandaag over ophouden! Na vandaag hebben we de auto ook niet meer, want de oplapkosten waren toch nog hoger dan de waarde van de auto. En dat bracht ons ineens voor een nieuwe mogelijkheid: waarom niet gewoon weer proberen met slechts één 9-persoons auto? Net als voordat Bart geboren werd? We kunnen het allicht proberen toch?

Een klein rekensommetje maakte duidelijk dat we in dat geval ongeveer 10 euro per dag zouden besparen. En dat is best veel! Daar willen we best zo af en toe voor naar de lagere school fietsen. Ook wel als het regent. En dat zal alleen nodig zijn op dagen dat André met de auto weg moet voor zijn werk, en dat gebeurt wel, maar niet zo heel vaak.

De grote auto zetten we liever op de openbare parkeerplaats schuin aan de overkant, en daarom hebben we nu een lange, lege oprit, met ruimte voor twee auto's. Wie wil hem huren?

De geschiedenis herhaalt zich

2011-10-11T14:15:00.001+02:00

Gisteren is de mais weggehaald op het veld achter onze tuin.

net als vorig jaar:

een klein verschil: nu zit het volgende Achterbergje bij papa op de arm!

Kunnen wij het maken? Nou en of!?

2011-10-10T15:24:00.001+02:00

De Achterbergen weten nu uit eigen ervaring dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Toch zijn we er niet echt ongelukkig van, zelfs geen schrik in de benen of zo. Ik denk dat dat komt omdat zo'n aanrijding is gebeurd voordat je er erg in hebt, in dit geval onmiddellijk gevolgd door het besef dat de schade is beperkt tot alleen je eigen auto.
Het grappige is dat het nog mee lijkt te vallen ook. De bumper ging vlak onder een dwarsliggende stalen balk door - die balk heeft onze motorkap opgekreukeld. Ik vermoed dat we hierdoor ook een soort 'zachte landing' hebben gehad.

Vandaag is de auto door een bergingsbedrijf opgehaald met een lepelwagen. Helaas wonen de Achterbergen bij een nogal hoog bruggetje, wat niet zo handig is met een bergingsauto met een sleepauto erachter. De oplossing was even onverwacht als simpel: André heeft de (kapotte) auto gewoon gestart en zelf over het bruggetje gereden...
Nu is hij bij onze eigen, vertrouwde dealer. Dat mocht van de verzekering, op voorwaarde dat we onze polis hierop met terugwerkende kracht aanpasten. En de schade lijkt mee te vallen! Of hij inderdaad 'nou en of' te repareren is, moeten we natuurlijk afwachten. We zijn benieuwd!

Heeft André dan voor niets alle extra's (handsfree-telefoon-systeem etc.) uit de auto gesloopt?

Waarom dit gevoelige lesje toch mild is

2011-10-07T17:58:00.000+02:00

Ten eerste: de inzittenden zijn ongedeerd (op een bloedneus na).
Ten tweede: het was vlak bij huis. André kon me met de grote auto naar huis slepen.
Ten derde: we hadden geen haast, zaten niet met een lastig peutertje in de auto, en we waren niet ergens heen onderweg (maar wel naar huis natuurlijk, maar daar wachten ze wel dat zijn ze wel gewend).
Ten vierde: de andere partij was een vrachtwagen, waarop stond: solid as a rock. En dat klopte, hij mankeerde hoogstwaarschijnlijk helemaal niets. Stel je voor dat het een oude Fiat Panda was geweest met een oude mevrouw achter het stuur...
Ten vijfde: de auto blijkt ook verzekerd te zijn tegen schade door eigen schuld (!)

Als al die mildheid er maar niet voor zorgt dat ik mijn lesje nu niet goed genoeg heb geleerd...
(En ik houd de Achterbergjes nota bene regelmatig voor dat bijna alle ongelukken gebeuren doordat mensen niet goed opletten - ai!)

Toetjes

2011-10-06T18:33:00.000+02:00

De Achterbergen houden wel van een lekker toetje. Zo af en toe, eigenlijk veel te weinig, maken we daarbij gebruik van onze oude puddingvormen. Leuk he...

Vandaag hadden we een hoeveelheid melk die op moest (dat heb je als er een gezinslid langdurig buitenshuis verblijft en je de gewone hoeveelheid boodschappen haalt), en de custard was ook al over datum. Dus werd er een liter vanillepudding en een liter koffiepudding (gewoon een zakje oploskoffie door de custard) gemaakt, deze keer in de magnetron! Het grote voordeel van de magnetron is dat de melk er niet in aanbrandt, en je hoeft maar één keer alles door te roeren. De hoeveelheid leek wel een probleem - een liter per keer, en ik kon niet goed zien of het wel kookte. Toch is het helemaal goed gekomen - alles is alweer op!

Soms...

2011-10-05T22:42:00.002+02:00

... heb ik gewoon geen inspiratie voor een blogje...

moet kunnen toch?

Tip voor de fabrikant van Brise

2011-10-04T22:16:00.000+02:00

Dag meneer of mevrouw de fabrikant van Brise,
Dank u wel voor het gratis exemplaar van uw nieuwe luchtverfrisser met bewegingsmelder. Het is heel slim van u om hem cadeau te doen bij de wekelijkse boodschappen van AH, want anders was ik inderdaad nooit op het idee gekomen om hem te kopen, ik ben niet zo dol op apparaatjes die batterijen nodig hebben.
Er moet me alleen wel iets van het hart, en dat is dat ik hem niet zo fris vind ruiken. Het luchtverfrissingsgeurtje dat u voor ogen had bij de fabricage, ruikt bij ons thuis ineens heel erg kunstmatig, echt zo'n fabrieksluchtje. Ik zal dan ook geen goeie zijn om voor u een reclamespotje te maken.

Mag ik u een tip geven? Probeer een samenwerkingsverband met een wasmiddelfabrikant. Of een wasverzachterfabrikant. Want weet u, dat ruikt toch zó lekker. Laatst was ik bij iemand en ik vond het daar zo lekker ruiken, dat ik op onderzoek uitging, samen met de bewoonster van het huis, waar die lucht vandaan kwam. Bleek het gewoon de was te zijn die hing te drogen...
Als u zover bent, wil ik best uw nieuwe product testen hoor! De Achterbergen zijn de beroerdsten niet.

Heel veel succes ermee!

Keepen - of toch kiepen

2011-10-03T18:29:00.000+02:00

De Achterbergen hebben een logé. Een logé met een rollator. En de Achterbergjes zijn er dol op. Zowel op de logé als op de rollator wel te verstaan. En het is geeneens familie van ons!

Het was vanmiddag Danny's beurt om op de rollator te zitten. Maar onze logé vond het toch eng en waarschuwde hem: 'pas op hoor, want hij kan ook kiepen. Weet je wel wat dat is, kiepen?'

En Danny, heel droog (maar dat weet hij niet): 'dat weet ik wel, dat is de bal tegenhouden in het doel'.

Bericht uit het noorden

2011-09-30T21:43:00.000+02:00

Vandaag eindelijk even contact met Jan gehad. Hij heeft het op Pagedal zo goed, dat hij helemaal geen tijd heeft om zich met het thuisfront te bemoeien. Of om zijn telefoon te checken, of zo. Nou, dat vind ik een goed teken. Gelukkig gedijt hij daar. En thuis geniet ik mee.

Ik wist het wel!

2011-09-29T18:44:00.001+02:00

Geen van de Achterbergen heeft ooit een peuterspeelzaal bezocht. Teveel gedoe, in zo'n klein dorp. Het 'nadeel' ervan was wel, dat ze altijd heel erg moesten wennen als ze eindelijk 4 waren en naar school mochten. Langzaamaan, eerst de ochtenden, en als ze er zelf om vroegen, mochten ze ook 's middags naar school.

Met Chris wist ik het nog zo net niet. Al vanaf dat hij zich kan voortbewegen, heeft hij een onuitputtelijke voorraad energie lijkt het wel. En omdat hij gisteren zo vrolijk zijn halve schooldag had gevierd, plus de hele middag geen tekenen van oververmoeidheid vertoonde, besloten we, met toestemming van zijn juf, dat hij vandaag dan maar gelijk de hele dag naar school mocht. Inclusief overblijven.

Ik wist niet wat me overkwam! Een hele (school)dag rust in huis, met Bart om het niet saai te maken. Vol overgave stortten wij ons op het opruimen (zeg maar gerust uitmesten) van de kasteelslaapkamer, wat heerlijk dat dit zomaar weer kan!

En Chris? Alles was prima gegaan (zei de juf). Thuis ook. Zelfs na het avondeten gaf hij nog blijk van een teveel aan energie - een feest om hem bezig te zien. Je zou echt niet zeggen dat hij nou net z'n eerste, hele, schooldag achter de rug heeft.

Je zou je bijna af gaan vragen wat ze de hele dag doen op die school...!

Er is er een jarig!

2011-09-28T15:10:00.001+02:00

Dat kun je wel zien, dat is Chris! Vier jaar geleden kwam hij op het door mij gewenste tijdstip ter wereld (vóór zes uur 's ochtends, want dan moest de krantenwijk gedaan worden en zou het Achterbergse huis beetje bij beetje tot leven komen, en ik lag in de woonkamer te bevallen), een klein dropje waarover in de afgelopen jaren al menig blogje is geschreven.
Met een mand met zijn traktatie ging hij zelfverzekerd naar school. Hij mocht naast de juf zitten, mocht een verjaardagsmuts maar die bliefde meneertje niet. Daarom heeft juf maar een soort verjaardagsmedaille gemaakt voor om zijn nek (ook leuk!). En hij zwaaide me direct uit, met andere woorden: mama ga maar gauw weg, ik red me wel.

Een paar cadeautjes heeft hij al gekregen: een nieuwe schooltas en een brandweer-ladderwagen van Duplo, en de rest krijgt hij voor het avondeten, als alle Achterbergen (behalve Jan) thuis zijn.

Een verjaardag tussen de bedrijven door, maar wel feestelijk hoor. Zelfs in de tuin hangt een slinger, vanmiddag door Danny ontdekt toen hij van de glijbaan wilde gaan: 'een vliegenslinger gemaakt van spinnenweb'. Nou, knap gemaakt hè?

Liefste zus

2011-09-27T20:10:00.001+02:00

Ik bracht Danny naar bed. Hè, wat ligt dat bed van hem toch lekker, ik wilde wel dat ik daar kon slapen. Maar ik dacht toch dat papa dat niet zo leuk zou vinden. Van Danny mag ik rustig bij hem slapen hoor. 'Maar ik ben toch met papa getrouwd, en niet met jou'.

Zegt hij, héél verontwaardigd: 'nee, natuurlijk niet! Ik trouw met Irene! Ik gaf haar toch een patatje van mij toen zij niets meer had...'

Ondinges

2011-09-26T15:56:00.000+02:00

De Achterbergen krijgen nogal eens een ongevraagd cadeautje bij de boodschappen. Dat is altijd leuk: vooral als het om iets lekkers gaat natuurlijk! Vorige week zat er iets heel anders in het krat: een elektrisch zeeppompje van Dettol. Superhandig natuurlijk: met je vuile handen hoef je geen pompje in te drukken want er komt vanzelf zeep uit - met een mooi elektrisch pompgeluidje: zzzzzz - als je je hand voor het venstertje houdt. En in de juiste hoeveelheid ook nog.
Dat je daarnaast ook nog met je vuile handen aan de kraan moet zitten, ja dáár kunnen ze bij Dettol natuurlijk niets aan veranderen!

Met frisse moed zette ik het ding in elkaar en hij kreeg z'n plek op het aanrecht. Want om zoiets nou weg te gooien... de batterijen zaten er zelfs al bij. Plus een waardebon (5e navulling gratis bij aankoop van 4).

Maar toen begon het. Opletten wat je op het aanrecht zet, en vooral waar! Want als er iets voor het venstertje stond, kreeg het er - zzzzzz - van langs. Een beker kreeg een klodder zeep (zzzzz). Precies in de goede hoeveelheid, dat wel.

En wat dacht je van de kom met glutenvrij pannekoekenbeslag, die ik eventjes kwijt moest? Zzzzzz..... arrrrrrgh!

Alweer taartendag

2011-09-23T15:57:00.002+02:00

Bij de Achterbergen is het vandaag weer taartendag. Je weet wel: van het elke vijf dagen taart dieet (meer informatie volgt echt nog, heb nog een poosje geduld!). Deze keer had Frank het recept uitgezocht: een chocoladetaart met koffiecrème. OK, ik vol goede moed aan de slag met het recept uit een van mijn beste kookboeken. De twee helften van de taart (boven- en onderhelft) worden apart gebakken, maar bij de eerste helft leek het recept mij al niet zo geslaagd: er zat 50 gram bloem in en 250 ml melk, dat werd heel erg dun! Met een blind vertrouwen in de kwaliteit van het recept zette ik de springvorm in het oventje - om het er na een minuut of vijf weer razendsnel uit te halen, plus de opvangbak onder uit de oven, waarop in razend tempo het nóg dunner geworden beslag druppelde... Even later stond de rest van het beslag weer in de oven, maar nu een stuk dikker gemaakt met extra meel. De tweede helft lukte een stuk beter, want ja - ik ben gelukkig een ezel getuige het spreekwoord :-)

Een gelijkwaardig recept is vast wel op internet te vinden - een cake (onderste helft met cacao, bovenste helft gewoon), met daartussen en erbovenop botercrème waar een schep opgeloste oploskoffie doorheen zit. Of het lekker is? Geen idee, hij is nog heel. Bart en Chris vonden het in elk geval heerlijk om de kom van de koffiecrème uit te likken.

Voor Irene heb ik een klein glutenvrij cakeje gebakken, met daarop wat van de koffiecrème. Dat cakeje gaat supersnel in de magnetron, misschien is er iemand die het recept wil hebben? Maak 38 gram boter zacht in de magnetron, roer er een ei door, en 25 gram suiker en daarna 20 gram glutenvrij meel. In tegenstelling tot onze grote taart moet dit beslag nogal vloeibaar zijn, evt. wat melk toevoegen. Twee papieren cakevormpjes voor eenderde (of iets meer) vullen met het beslag, en dan één minuutje in de magnetron, klaar! Echt waar. De bovenkant moet nog iets vochtig zijn, het cakeje gaart nog na. Na het afkoelen de bovenkant decoreren, dan ziet hij er ook nog mooi uit!